ารู้ว่าเจ้ามิได้ตั้งใจ”หลินถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือเข้าไปจับมันอีกครั้ง ใครจะรู้ว่าสิ่งที่ราวกับปีศาจตัวน้อยนี้จะดีดตัวขึ้นมาอีก คราวนี้ถึงกับพ่นน้ำเหนียวข้นใส่มือนาง กลิ่นเหม็นคล้ายดอกซื่อหนานนางถึงกับนิ่งค้าง ก่อนจะตั้งสติได้ คิดว่านี่อาจหมายความว่าทำสำเร็จแล้วก็ได้ แต่พอจะถอยกลับ มันกลับพุ่งหัวมากระแทกฝ่ามือนางอีกครั้ง ราวกับสัตว์เลี้ยงที่ติดใจรสสัมผัสยังไม่สำเร็จอีกหรือ? เจ้านี่ช่างรับมือยากยิ่งกว่ายักษ์มารเสียอีก!หลินถิงได้แต่ฝืนใจ ยื่นมือกลับไปสัมผัสมันอีกหน ต้วนหลิงในยามนั้นเอ่ยเรียกนางเสียงต่ำ “คุณหนูเจ็ด……”น้ำเสียงเขาไม่เหมือนเก่า คล้ายจะมีบางสิ่งเพิ่มเติม แต่ไม่อาจบอกได้ว่าคือสิ่งใดอาจเป็นการเตือนให้นางอย่าทำร้ายมัน หลินถิงไม่อาจจินตนาการให้เหมือนกำลังทดลองอีกต่อไปแล้ว ใจเต้นระรัวไม่เป็นส่ำมันมีชีวิต และเพราะการเข้าใกล้ของนาง มันจึงกระตือรือร้นขึ้นมาอีกครั้ง นางสัมผัสได้ถึงความร้อนและแรงสั่นจากมันอย่างแท้จริง ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะได้อยู่ใกล้ชิดกับชีวิตของผู้อื่นถึงเพียงนี้สีหน้าของหลินถิงที่เปลี่ยนไปมา ต้วนหลิงเห็นอยู่ตลอด ไม่ละสายตาแม้แต่น้อย เขาไม่เคยให้ใครแตะต้องเจ้าสิ่งน่าเกลียดนี้มาก่อน เมื่อนางคว้ามันไว้ตอนแรก เขาคิดจะห้าม แต่กลับพบว่ามันคล้ายจะหลงใหลในการสัมผัสของนางมันถึงกับขยับตัวไม่เป็นท่า ถูไถมือของนาง พอใจเสียจนพ่นน้ำออกมาปลาตัวน้อ
