ยเลือกเจ้าของใหม่……ก็ไม่ต่างจากนี้ มันทรยศต่อเขา หันไปหาหลินถิง กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของนางโดยสมบูรณ์ เขาไม่อาจควบคุมมันได้อีก มีเพียงมองดูมันแสดงความรื่นรมย์ในเงื้อมมือนาง สาดน้ำสกปรกใส่นาง ทำให้นางเปรอะเปื้อนครั้งแรกก็เป็นเช่นนี้ ครั้งที่สองก็ไม่ต่าง มันตกหลุมรักอุณหภูมิจากมือของนาง……จนยากจะถอนตัวมันยังคงกระดุกกระดิกขึ้นลงไม่หยุด จนหลินถิงเมื่อยล้าจนแทบไม่มีแรงจะขยับมือ ทว่าเจ้าสิ่งนั้นกลับยังคงเปี่ยมด้วยพลังชีวิต มิอาจหยุดนิ่งได้ง่ายๆ จนเมื่อเวลาผ่านไป มันจึงนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของนาง ราวกับสูญสิ้นเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิงต้วนหลิงรู้ดีมาโดยตลอดว่ามันควบคุมได้ยาก หากครั้งนี้มันกลับเสียการควบคุมอย่างแท้จริง ซ้ำยังอาละวาดจนฝ่ามือของหลินถิงแดงเถือก ยึดติดแน่นอยู่กับนาง ประหนึ่งกลัวว่านางจะทอดทิ้งมันไปศีรษะเล็กของมันช้อนขึ้นอยู่เสมอ จุมพิตลงบนปลายนิ้วนางราวกับสัตว์เลี้ยงผู้แสนซื่อสัตย์ที่ต้องการประจบเอาใจให้เจ้าของเมตตาแม้ต้วนหลิงจะไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็คือ-มันชอบนาง ยิ่งกว่าชอบ…มันหลงรักนาง หลงจนไม่อยากห่างไกลจากนางแม้ครึ่งก้าว อยากอิงแอบอยู่ในฝ่ามือนางทุกลมหายใจ ไม่ว่าจะใช้วิธีใด มันก็ไม่เคยเชื่อฟังเขา ทว่าพอนางแตะต้องเพียงไม่กี่ครั้ง มันกลับยอมศิโรราบเขาหันไปมองใบหน้านวลของหลินถิง ขณะที่นางกำลังสูดกลิ่นหอมแรงของดอกซื่อหนานที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นนั้นช่างรุนแรงเสียจนนางเวียนศีรษะ
