มึนงงไปทั้งร่างนางอยากรู้ยิ่งนักว่าหอหมิงเยว่ใช้สิ่งใดกันแน่ ถึงได้ทำให้มันคุ้มคลั่งถึงหกครั้ง…บางครั้งหลินถิงถึงกับรู้สึกว่าตนแทบควบคุมมันไว้ไม่อยู่ โชคยังดี ก่อนที่นางจะหมดแรง มันจึงหยุดนิ่งหลินถิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดึงมือตนเองออกจากน้ำโดยไม่เหลือบมองต้วนหลิงแม้แต่น้อย กล่าวเพียงสั้นๆ ด้วยท่าทีเรียบเฉย “ข้าขอออกไปก่อน สองเค่อจากนี้จะกลับเข้ามาอีกครั้ง” นางทิ้งเวลาไว้ให้เขาจัดการล้างทำความสะอาดด้วยตนเองสองเค่อผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลินถิงกลับเข้ามาอีกครั้ง ต้วนหลิงมิได้อยู่หลังฉากกั้นแล้ว หากนั่งอยู่บนแท่นหลัวฮั่นอย่างสง่างาม เครื่องแต่งกายเรียบร้อย คิ้วตาเฉิดฉัน ราวกับมิใช่คนเดียวกับเมื่อครู่นางยืนนิ่งอยู่สองก้าวเบื้องหน้า ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี จึงเอ่ยอย่างลังเล “ท่านต้วน…”เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาดูเหมือนเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เรื่องวันนี้ข้าขอบคุณ แม้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แต่เจ้าก็เป็นผู้ที่ช่วยข้าไว้”เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่ออย่างตรงไปตรงมา “แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ?”คำถามนั้นราวกับหยั่งเชิงว่านางจะใช้โอกาสนี้เรียกร้องสิ่งใดหรือไม่ จะขอให้เขารับผิดชอบแต่งงานกับนางหรือเปล่า?หลินถิงเองก็รู้ดีว่าต้วนหลิงเคยเข้าใจผิดว่านางมีใจให้อย่างมีเป้าหมาย เพราะนางเคยจูบเขาอย่างจงใจ ที่แท้ความเข้าใจผิดนั้นก็ฝังรากมาเนิ่นนานเขาไม่ชอบนาง ที่เคยจูบนางริมสระก็เพียงเพื่อระงับอาการเจ็บปวดจากโรคในกาย วันน
