จินอันไจ้หาได้รู้ว่านางเคยวิ่งตามต้วนหลิงออกนอกเมือง จนเห็นกับตาว่าเขาฆ่าเหลียงอ๋อง “เพิ่งมีข่าวแพร่กระจายในวันนี้ พระองค์จึงมอบหมายให้องครักษ์เสื้อแพร……ต้วนหลิงสืบสวน”นางแทบจะพ่นข้าวออกมา น่าขันเกินไปแล้ว-ให้คนฆ่าเหลียงอ๋องไปตามหาผู้สูญหาย! หลินถิงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีจินอันไจ้มองหน้า “เจ้าวันนี้เป็นอะไร ตกใจง่ายนัก”“เปล่า ข้าแค่สงสัยว่าเหลียงอ๋องหายตัวได้อย่างไร” หลินถิงวางช้อนลง ลุกขึ้นหนีโต๊ะอาหารมหาวิบัติ “ข้าอิ่มแล้ว ขอตัวก่อน เชิญพวกท่านตามสบาย”เซี่ยชิงเหอลุกตาม “เจ้ายังกินไม่มากเลย ไม่ลองอีกหน่อยหรือ?”“ข้ากินไม่มากเป็นปกติอยู่แล้ว”จินอันไจ้พูดพลางยิ้มเยาะ “จริง ข้ารู้ดีว่านาง ‘กินน้อย’ ยิ่งนัก มิใช่เช่นพวกที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม ทั้งขาหมูสองชิ้นซาลาเปาสามลูก น่องไก่อีกสอง”หลินถิง: “…”เซี่ยชิงเหอเชื่อสนิทใจ หญิงสูงศักดิ์ที่เคยอยู่รอบตัวเขาก็กินน้อยเช่นกัน บางคนเพียงคำเดียวก็เอ่ยว่าอิ่มแล้ว“คราวหน้าข้าจะลองทำอย่างอื่นให้นางกิน”“ดี” นางตอบรับ แต่ใจกลับคิดว่า-ไม่มีคราวหน้าแน่นอน!หลินถิงเดินผ่านเรือนหลัง ข้ามชั้นหนังสือไปจนถึงประตู พอเปิดออก เสียงกระดิ่งเหนือบานประตูพลันดังขึ้น…เงยหน้าขึ้น นางก็เห็นต้วนหลิงยืนอยู่ตรงหน้า!
