งแท้จริง “รบกวนท่านแล้ว ถือว่าข้าติดหนี้ท่านหนึ่งครั้ง”“ก็แค่ยกมือช่วยเท่านั้น”ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกจากห้อง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมเสียงองค์หญิงที่ฟังดูไม่สบายใจนัก “ท่านรองผู้บัญชาการต้วน คุณหนูเจ็ด……พวกเจ้าดื่มชา หรือสุราที่อยู่ในห้องนั้นหรือไม่?”หลินถิงพลันนึกถึงถ้วยชาที่ตนเป็นผู้รินให้ต้วนหลิง ดวงหน้าขาวซีดเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าชา……มีพิษ?”องค์หญิงเร่งตอบ “มิได้มีพิษ”หลินถิงเกือบล้มทั้งยืน ถ้าชามีพิษจริง นางก็คือคนที่ป้อนยาพิษแก่ทหารหลวงโดยไม่ได้ตั้งใจ การสังหารองครักษ์เสื้อแพรต่อให้เป็นโดยอุบัติก็ถือว่าผิดใหญ่หลวง นางกำลังจะถอนหายใจ ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ฟังประโยคต่อจากนั้น“แม่เล้าเจ้าของหอเพิ่งนึกขึ้นได้ ห้องนี้เดิมทีถูกเตรียมไว้สำหรับแขกอีกคน แต่นางยกเลิกกะทันหัน ข้างในจึงยังมีชาและสุราที่ตามคำสั่งของนางให้ใส่ยากระตุ้นไว้……”หอหมิงเยว่คือสถานเริงรมย์ มีแขกบางประเภทชื่นชอบการเสพสุขด้วยยาและเครื่องไม้เครื่องมือพิเศษ องค์หญิงเองก็มิรู้ว่าในห้องนี้มีการใส่ยา แม่เล้าเพิ่งนึกออกแล้วรีบมาบอก“ถ้ายังไม่ได้ดื่มก็ไม่เป็นไร สนทนาต่อเถิด ข้าจะรอที่ห้องข้างๆ”เสียงฝีเท้าขององค์หญิงค่อยๆ ห่างไป แต่หลินถิงกลับยืนนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะยากระตุ้น……ยาเร่งราคะ……นาง……นางเพิ่งยื่นถ้วยชานั้นให้เขาด้วยมือของตนเอง?ดวงตาของหลินถิงเบิกกว้างด้วยความตกใจ สะบัดตัวหันขวับไปมองต้วนห
