มิได้ใส่ใจราชสำนักหรือแคว้นบ้านเมืองอีกทั้งนิยายเดิมที่นางเคยอ่าน เป็นเพียงนิยายจำกัดอายุที่เน้นหนักเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษและสตรี หาได้ใส่ใจภูมิหลังทางการเมืองแม้แต่น้อย แม้จะกล่าวถึงราชวงศ์เดิมอยู่บ้าง ก็มีเพียงผ่านๆ สั้นๆ นางจึงไม่มีหนทางมากนักในการล่วงรู้ความหลังเหล่านี้ และไม่กล้าสืบถามจากผู้อื่นด้วยความประมาทสิ่งที่หลินถิงวิตกยิ่งกว่า คืออนาคตของจินอันไจ้ หากวันหนึ่งเขาถูกเปิดเผยตัวตน บุคคลเช่นเขาย่อมมิอาจรอดพ้นโทษทัณฑ์แห่งราชสำนัก เว้นแต่จะลุกฮือขึ้นต่อต้านเท่านั้นนางจ้องมองหยาดฝนที่หยดผ่านปลายนิ้ว ลงกระทบพื้นนอกหน้าต่างจนแตกกระเซ็น ขณะนั้นเถาจูนำจานใส่ลูกบ๊วยสดเข้ามาวางบนโต๊ะหน้าแนวหน้าต่าง “คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ลูกบ๊วยสดนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าฝากให้คนส่งมาถึงท่านเจ้าค่ะลองชิมดูเถิด”หลินถิงหยิบลูกบ๊วยสีม่วงเข้มขึ้นมามองโดยมิได้ชิม สีหน้าประหลาดใจ “ท่านย่า? อยู่ๆ ส่งของมาให้ข้าเช่นนี้ ช่างประหลาดยิ่ง ก่อนหน้านี้ไม่เคยมี เห็นทีพระอาทิตย์คงขึ้นจากทิศตะวันตกเสียกระมัง”หลินซานเย่ดูถูกมารดาของหลินถิง คือหลี่จิงชิว และผู้เป็นย่าเองก็ไม่ใคร่ชอบใจหลี่จิงชิวด้วยเช่นกัน แทบไม่เคยสนใจหลานสาวผู้นี้ ความสัมพันธ์จึงห่างเหิน พบเจอกันก็แต่ในวันเทศกาลเท่านั้น สำหรับนางแล้ว ท่านย่าเปรียบเสมือนคนแปลกหน้า ไม่เคยต้องการในวัยเยาว์ และก็ไม่คิดจะพึ่งพาเมื่อโตแล้วฝนข้างนอกเริ่มตกหนักขึ้น เถาจูยื่นมือปิ
