ดหน้าต่างลงเล็กน้อย ป้องกันมิให้เม็ดฝนกระเซ็นเข้ามา “เมื่อวานฮูหยินผู้เฒ่าได้พบกับสหายเก่าที่เคยสนิท ท่านทั้งหลายได้เอ่ยถึงคุณหนูเจ้าค่ะ”หลินถิงคลึงลูกบ๊วยในมือ สูดกลิ่นหอมเปรี้ยวหวาน “พูดถึงข้า?”เถาจูว่าเบาๆ “ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกว่าคุณหนูควรหมั้นหมายเสียทีแล้วเจ้าค่ะ”ลูกบ๊วยในมือร่วงหล่นกลับลงจานเดิม ก่อนจะกระเด็นตกลงพรมกลิ้งไปหลายตลบ “ส่งของมาเพื่อลองใจข้าใช่หรือไม่ เอาลูกบ๊วยคืนไปให้หมด”“เจ้าค่ะ” เถาจูรีบทำตามไม่นานนักหลี่ซื่อก็เข้ามา นางเอ่ยขึ้นว่า “องค์หญิงทรงประสงค์จะพบเจ้า” แล้วถามต่อด้วยความประหลาดใจ“ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เจ้ารู้จักกับองค์หญิง ข้าไม่เคยรู้มาก่อน”หลินถิงละจากหน้าต่าง มานั่งขัดสมาธิบนแท่นหยก “องค์หญิงจะพบข้าหรือ?” คงเป็นเพราะเมื่อวานเห็นนางสนิทสนมกับจินอันไจ้ องค์หญิงจึงให้คนไปสืบและทราบว่านางเป็นบุตรหญิงสกุลหลินหลี่ซื่อไม่รู้เบื้องหลัง คิดว่าเป็นเรื่องดี “เจ้าบอกข้ามาเร็วๆ เจ้าไปคุ้นเคยกับองค์หญิงตั้งแต่เมื่อใด”“เมื่อวาน?” เพิ่งพบกันเมื่อวานจริงๆหลี่ซื่อปลื้มปิตินัก “องค์หญิงต้องชอบเจ้าเป็นแน่ เพิ่งเจอเมื่อวาน วันนี้ก็ส่งเทียบมาเชิญถึงจวนแล้ว”หลินถิงไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เพราะไม่อาจเอ่ยถึงจินอันไจ้ “ท่านแม่ เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดดอก ท่านช่วยตอบเทียบไปว่าข้าไม่สบาย ไม่อาจไปพบได้”องค์หญิงนัดพบก็เพื่อสืบเรื่องของจินอันไจ้เป็นแน่หลี่ซื่อว่า “เทียบของเฝิงฮูห
