หลินถิงไม่เห็นผู้ใดในถ้ำ นางเห็นเพียงต้วนหลิงที่เดินไปยืนอยู่หน้าปากถ้ำ“ท่านต้วน?” นางเรียกด้วยความประหลาดใจต้วนหลิงมิได้หันกลับมา มองออกไปนอกถ้ำด้วยท่าทีแปลกประหลาด เสียงที่เปล่งออกมาแฝงด้วยความอ่อนแรงอย่างหายาก ช่างชวนให้เวทนา“อาการข้ากำลังกำเริบ……”“อาการกำเริบหรือ? ท่านรู้สึกไม่สบายที่ใด? ให้ข้าช่วยดูให้ไหม ท่านพกยาไว้กับตัวบ้างหรือไม่ เผื่อใช้ระงับอาการ?”หลินถิงร้อนใจไม่น้อย กลัวว่าหากต้วนหลิงอาการกำเริบอยู่ในหุบเขาลึกเช่นนี้แล้วไร้ยาจะระงับ อาจถึงแก่ชีวิตได้นางจึงรีบก้าวเข้าไปหาเขาใช้มือยันผนังถ้ำไว้ กล่าวเสียงแผ่ว “ไม่มี”หลินถิงยิ่งร้อนรน “จะทำเช่นไรดี ท่านจะใช้วิธีทำร้ายตนเองเพื่อระงับอาการเช่นที่ผ่านมาอย่างนั้นหรือ? แต่นี่ท่านก็บาดเจ็บอยู่แล้วนะ!”ต้วนหลิงหายใจขาดเป็นห้วงๆ เหงื่อเปียกชุ่มขนตา มือที่ยันผนังซีดจนเห็นได้ชัด “ตอนนี้ใช้วิธีทำร้ายตนเองก็ไม่ได้ผลแล้ว”หลินถิงจนปัญญา “ท่านกลับมานั่งพักในถ้ำเถิด เราค่อยคิดหาทางด้วยกัน”นี่มันเป็นโรคประหลาดอันใดกันแน่ ถึงทำให้บุรุษอย่างต้วนหลิงอ่อนแรงลงจนแทบยืนไม่อยู่เพียงชั่วพริบตาราวกับนางผลักเบาๆ เขาก็จะล้มลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรงเขาพูดว่า “ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่”หลินถิงขมวดคิ้ว “ตอนนี้ท่านจะออกไปข้างนอก? ท่านกำลังอาการกำเริบนะ อันตรายเกินไปแล้ว กลับมานั่งพักดีกว่า ข้าจะช่วยท่านคิดทางออก อย่างน้อยมีข้าช่วยก็ดีกว่าท่านอยู่คนเดียว”ต้วนห
