ลิงไม่ตอบ เดินออกไปข้างนอก หลินถิงรีบวิ่งไปคว้าแขนเขาไว้จากด้านหลัง “อันตรายเกินไป ข้าปล่อยให้ท่านออกไปไม่ได้”“ปล่อย”นางปล่อยแต่โดยดี ถอยออกมาหนึ่งก้าว “หากท่านไม่อยากอยู่ในถ้ำ เช่นนั้นข้าจะออกไปกับท่าน”เขาพูดเรียบๆ “ข้าอยากอยู่คนเดียว”“ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ควรบอกข้าว่าจะไปที่ใด?” หลินถิงไม่เข้าใจ เหตุใดต้วนหลิงถึงดึงดันจะออกไปข้างนอก ทั้งที่อาการกำเริบอยู่ หากเกิดอันตรายขึ้น ใครจะช่วยเขาได้? นางก็หาได้คิดจะทำร้ายเขาไม่เสียงของต้วนหลิงสั่นเครือคล้ายจะควบคุมไม่อยู่ “ออกจากถ้ำแล้ว เดินไปทางขวาร้อยก้าว จะมีแอ่งน้ำ ข้าจะไปที่นั่น”หลินถิงอยู่ด้านหลังเขา “ท่านจะลงไปในแอ่งน้ำนั้น เพื่อใช้กดอาการกำเริบอย่างนั้นหรือ?”“จะลองดู”นางลังเล “แต่ไม่รู้ว่าแอ่งน้ำนั้นลึกเพียงใด อาจเกิดอันตรายได้ ท่านอยู่คนเดียวมันไม่ปลอดภัย หากท่านไม่อยากให้ข้าเห็นตอนอาการกำเริบ เช่นนั้นข้าจะยืนหันหลังให้แอ่งน้ำก็ได้”“ไม่ต้องลำบาก”“ไม่ลำบากเลย” หลินถิงรู้ดีว่าต้วนหลิงระแวงคนอื่นนัก “ข้าไม่มีทางทำร้ายท่าน และไม่ได้คิดฉวยโอกาสใดๆเลยด้วยซ้ำ ข้านับว่าห่วงชีวิตท่านมากเสียยิ่งกว่าท่านเสียอีก”เขาหันกลับมามองนางเพียงชั่วครู่ มิได้หันทั้งตัว ยังคงหันหลังให้ตามเดิม หลินถิงมองเห็นใบหน้าของเขาแล้วรู้สึกคล้ายมีบางอย่างจุกแน่นอยู่ในลำคอ พูดอะไรไม่ออก เพียงเห็นดวงตาเขาแดงเรื่อ หยาดเหงื่อเปียกชุ่มขนตา สะท้อนแววเย้ายวนโดยไม่รู้ตัวนางเผ
