ไม่ไกลนัก เถาจูถึงกับตะลึงงัน – ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มิใช่หรือที่คุณหนูเจ็ดใช้เข็มด้ายเย็บปักขึ้นมาด้วยมือตนเอง? ไฉนจึงมาอยู่บนตัวท่านใต้เท้าต้วนเล่า?เถาจูเข้าใจในบัดดล – ผ้านี้คือ “ของแทนใจ” ระหว่างเขาทั้งสอง คุณหนูเจ็ดคงอยากให้ใต้เท้าต้วนยึดมั่นไม่เปลี่ยนใจ ถึงกับมอบหวานลิ้นล่อให้ลิ้มรส หวังให้เขาติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น กลยุทธ์ของคุณหนูเจ็ดนับวันยิ่งน่าทึ่ง เถาจูถึงกับนับถือจากใจจริงมิอาจนิ่งนอนใจได้ นางต้องรีบหากระดาษพู่กัน มิเช่นนั้นวันหน้าคงเสียโอกาสใช้ประโยชน์ เถาจูตรงไปที่โต๊ะคิดเงิน คว้ากระดาษพู่กันมาเขียนหลินถิงเห็นเถาจูเดินไปโต๊ะคิดเงินแล้วเริ่มเขียนอย่างฉับไว นางไม่ได้ใส่ใจนัก จึงก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาต้วนหลิง“ท่านต้วน……ผ้าผืนนี้……”นางยังพูดไม่ทันจบ ผ้าผืนนั้นก็ถูกชักออกจากมือ ลมบางเบาพาเอากลิ่นหอมของจันทน์หอมพัดผ่านหน้า ต้วนหลิงสีหน้าเรียบเฉย เก็บผ้าเช็ดหน้าไว้ พลางเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ “ผ้าผืนนี้เคยเปื้อนของไม่สะอาด ข้าจะไม่คืนให้คุณหนูเจ็ดแล้ว”ของไม่สะอาด……หมายถึงเลือดกระมัง? เลือดมนุษย์ย่อมไม่นับว่าสะอาด หลินถิงมิได้นำพา“ไม่เป็นไร เพียงผ้าผืนหนึ่งเท่านั้น เลอะแล้วก็ทิ้งไปเถิด อย่าได้เห็นว่าเป็นผ้าปักด้วยมือข้าแล้วต้องรักษาไว้เพราะเห็นแก่มารยาทเลย”ต้วนหลิงมิได้ตอบกลับ ยื่นเงินค่าผ้าไหมให้ด้วยท่าทางสุขุม หลินถิงรับเงินอย่างไม่ลังเล เรียกเด็กในร้านใ
