ห้ช่วยจัดผ้าไหมส่งไปยังจวนต้วน เด็กในร้านมือเท้าคล่องแคล่ว มัดผ้าไหมเป็นระเบียบงามตา ติดโบรูปผีเสื้อไว้อย่างสวยงามนางหันไปมองเถาจูอีกครา เถาจูยังคงเขียนไม่หยุด ยามเขียนคิ้วขมวดแน่น พอเขียนไปครึ่งหนึ่งก็นั่งคิดอย่างตั้งอกตั้งใจ ท่าทางนั้นคล้ายกับเพิ่งพบแสงสว่างใหม่ กำลังใจเต็มเปี่ยม ช่างน่าประหลาดนัก เถาจูผู้เห็นหนังสือเป็นยานอนหลับ ถึงกับตั้งหน้าตั้งตาเรียนรู้ในเวลานี้?หากไม่ใช่เพราะต้วนหลิงยังมิได้จากไป หลินถิงคงตรงเข้าไปดูแล้วว่าเถาจูกำลังเขียนสิ่งใดอยู่ นางข่มใจไม่ถามแล้วหันไปส่งต้วนหลิงออกจากร้าน “หากมีโอกาส ขอเชิญท่านต้วนแวะมาอีก”ร้านผ้าแห่งนี้ตั้งอยู่บนถนนฉีผาน ซึ่งเป็นย่านที่พลุกพล่านที่สุด หน้าประตูออกมาก็เห็นผู้คนพลุกพล่านไม่ขาดสาย มียานพาหนะหรูหราแล่นผ่านเป็นระยะต้วนหลิงก้าวลงจากบันไดทีละขั้น เดินไปยังรถม้า ก่อนจะหันกลับมามองนาง สีหน้าอ่อนโยนอย่างประหลาด เอ่ยถามโดยไม่ทันตั้งตัว“ข้าอยากพบคุณชายจิน มิทราบว่าคุณหนูเจ็ดพอจะแนะนำให้รู้จักได้หรือไม่?”หลินถิงที่กำลังจะหันหลังกลับถึงกับเซถลาแทบตกบันได เหตุใดถึงอยากพบจินอันไจ้? หรือว่าระหว่างสอบสวนในซูโจวเขาพบเบาะแสเกี่ยวกับจินอันไจ้เข้าแล้ว? แบบนี้จะทำอย่างไรดี……ในใจของนางพลันปั่นป่วนอย่างหนัก“เหตุใดท่านต้วนจึงอยากพบเขาหรือ?” นางเอ่ยถามต้วนหลิงถามกลับ “หรือไม่สะดวกจะพาไปพบ?”“มิใช่เช่นนั้น ข้าเพียงอยากทราบเหตุผลเท่านั้น”หากคนอื่นไ
