าเรารู้จักกันมาแล้วสองปี ไม่ใช่หนึ่งปี”ต้วนหลิงไม่เปลี่ยนสีหน้า “อย่างนั้นเอง ข้าจำผิดไป เจ้าพูดถูกแล้ว เป็นสองปี”คำพูดของเขาเต็มไปด้วยกับดัก นางจึงต้องยกสุราดื่มเพื่อกลบความตื่นตระหนก พวกเขาดื่มสุราไปแล้ว สุราคงไม่มีพิษกระมัง-ถึงจะมี อย่างน้อยก็ยังมีจินอันไจ้อยู่ชิวลู่ไป๋สมกับเป็นสุราขึ้นชื่อ กลิ่นหอมบางเบา รสชาติเข้มข้นและหวานลึก หลินถิงดื่มจอกแรกแล้วก็อยากดื่มจอกที่สอง นางตัดสินใจแล้วว่าจะกลับไปหาข้อมูลเรื่องการค้าสุราต้วนหลิงมองนางรินสุรา มองนางดื่มสุรา แล้วหันไปถามจินอันไจ้แทน “คุณชายจินมาถึงเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใดหรือ?”หลินถิงตอบแทนอีกครั้ง “ก็เมื่อสองปีก่อนเจ้าค่ะ”ต้วนหลิงยังคงยิ้มอ่อน เอ่ยเสียงนุ่ม “คุณหนูเจ็ดช่างรู้เรื่องของคุณชายจินดีเสียจริง รู้อย่างละเอียดแทบทุกเรื่องหากไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าเจ้าคือคุณชายจินเสียเองกระมัง”ทันใดนั้นเอง ถ้วยสุราลายแก้วสีเขียวในมือต้วนหลิงก็พลัดตกจากโต๊ะ-แต่ไม่แตก กลับกลิ้งตรงเข้าสู่ม่านบางทางทิศตะวันออกหลินถิงรีบลุกขึ้นยืน “ท่านต้วน ข้าจะเก็บให้!”แต่สายไปแล้ว-ต้วนหลิงนั่งอยู่ใกล้ฝั่งทิศตะวันออกกว่า ได้ชิงเปิดม่านก่อนนาง เผยให้เห็นเตียงนอนในห้อง ผ้าห่มสีแดงสด และกระดิ่งที่แขวนอยู่รอบสี่มุม ล้วนสะดุดตายิ่งจินอันไจ้ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “เตียง? เหตุใดในห้องรับรองจึงมีเตียง?”ต้วนหลิงก้มเก็บถ้วยสุรา ก่อนหันกลับมาถามหลินถิง “คราวที่แล้วที่เจ้าชวนข้าม
