ีก ไม่ถามปากแดงๆ ของนางอีก“เจ้ากลับไปเถอะ”“ไม่ได้! เจ้าต้องฟังข้าอธิบายก่อน” คราวนี้กลายเป็นหลินถิงที่ไม่ยอมให้เขาจากไป นางคว้าคอเสื้อเขาดึงไว้แน่นเพราะมั่นใจว่าเขาต้องเข้าใจผิดว่านางกับต้วนหลิงมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างแน่นอนจินอันไจ้: “ไม่ต้องอธิบายหรอก เจ้าพูดถูก เรื่องนี้มิได้เกี่ยวข้องกับข้า”หลินถิงไม่ยอมปล่อย: “ไม่! เจ้าต้องฟัง ข้าจะอธิบาย! ฝ่าบาทจะส่งต้วนหลิงไปซูโจวเพื่อสืบเรื่องกบฏ ข้าแค่อยากเชิญเขามาหอหนานซานเพื่อเลี้ยงส่งเท่านั้น!”พอได้ยินคำว่า ซูโจว กบฏ จินอันไจ้ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือนางออกอย่างไม่ทุกข์ร้อน: “แต่ว่าเจ้าก็เคยบอกว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับเขาไม่ค่อยดีมิใช่หรือ? ถ้าเช่นนั้นจะเลี้ยงส่งกันไปทำไม?”“ก็แค่อยากผ่อนคลายความตึงเครียดบ้างเท่านั้นเอง!”เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ: “อ้อ… ผ่อนคลายความตึงเครียด… แล้วก็เลยจูบเขางั้นหรือ?”“เจ้าพูดเหลวไหล! เจ้าเห็นข้าจูบต้วนหลิงด้วยตาไหนกัน? กล้ากล่าวหาข้าแบบนี้ เจ้านี่ช่างกล้าเกินตัวเสียจริง รู้หรือไม่ว่าการใส่ร้ายเจ้าหน้าที่องครักษ์เสื้อแพรเช่นนี้ อันตรายเพียงใด! พวกข้าแค่กินอาหารรสจัดด้วยกันสองสามอย่างเท่านั้น!”หลินถิงไม่ต้องการให้ใครเข้าใจผิดว่าตนกับต้วนหลิงมีความสัมพันธ์เช่นนั้นเด็ดขาด-ยิ่งไม่อยากให้เรื่องจูบหลุดไปถึงหูผู้อื่นด้วย!“เจ้าว่ามาทั้งหมดนั้น ข้าก็เชื่อแล้ว เจ้าพอใจหรือยังเล่า? หลินเล่ออวิ๋น เจ้าตั้งแต่เมื่อไ
