้ว คนก็มาแล้ว จะวิ่งหนีไปไหนกัน!”หลินถิงอยากมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด วันนั้นไม่น่าชี้ส่งเดชเลยจริงๆ ไฉนถึงได้ไปชี้ที่ต้วนหลิงเข้าให้ ชะตาช่างอับโชคนัก ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าเป็นเขาก็คงสอบถามให้แน่ชัดก่อนมา จะได้ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แม้นางจะมีภารกิจต้องเข้าหาต้วนหลิงอยู่ก็จริง แต่ก็มิได้หมายความว่าจะต้องแต่งกับเขาต้วนหลิงเป็นใคร? เขาคือรองผู้บังคับบัญชาแห่งองครักษ์เสื้อแพร แผนการที่หลินถิงตั้งใจใช้หลอกล่อผู้ชายทั่วไปคงใช้กับเขาไม่ได้ผลแน่นอนที่ทำให้หลินถิงตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้นคือ ทำไมต้วนหลิงถึงยอมมาดูตัว? มันไม่สมกับบุคลิกของเขาเลย ที่เขามองนางด้วยความฉงนในตอนที่สบตากัน บ่งบอกว่าเขาเองก็คงไม่รู้เรื่องนี้เช่นกันเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ทำได้เพียงด้นสดไปตามสถานการณ์ หลินถิงหัวใจว้าวุ่นขณะเดินอ้อมไปอีกด้านของฉากกั้น หลี่ซื่อเดินตามมายืนเคียงข้าง พลางกล่าวเสียงอ่อนกับสตรีอีกฝ่ายว่า“เฝิงฮูหยิน ต้องขออภัยจริงๆ ที่พวกเรามาช้า”เฝิงฮูหยินผู้นั้นก็คือมารดาของต้วนซินหนิง ซึ่งหลินถิงเพิ่งได้พบเมื่อวันก่อน และแน่นอนว่าย่อมเป็นมารดาของต้วนหลิงด้วยเช่นกัน หลินถิงก้มหน้าหลบตา แทบอยากขุดหลุมฝังตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอดไม่แปลกเลยที่เมื่อวานเฝิงฮูหยินจะดูมีไมตรีต่อนางนัก ที่แท้ก็มีเหตุผลเช่นนี้ ในที่สุดหลินถิงก็เข้าใจเสียทีเฝิงฮูหยินเพ่งมองหลินถิงผ่านม่านบาง รั้งมือลงจากการหมุนลูกประคำ แล้ววางมันลงข้างกาย
