ส่หวังจง ทั้งหมดก็เพราะความผิดที่หวังจงก่อไว้ด้วยตนเอง ดึงตงฉ่างเข้าไปพัวพัน จึงตายไปก็สมควรแล้วต้วนหลิงได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่นานนักก็ลุกจากไป ทิ้งไว้เพียงหัวหน้าตงฉ่างที่เดือดจนสติแทบหลุด ข้าวของในห้องแทบไม่เหลือชิ้นดีเขาหน้าตาดีไม่ใช่หรือ? แต่ตอนโกรธกลับดูคล้ายปีศาจร้ายจนขันทีที่ยืนอยู่มุมห้องตัวสั่นไม่กล้าหายใจ ได้แต่ภาวนาอย่าให้ตนกลายเป็นที่ระบาย เขาโกรธจนทุบข้าวของอยู่ครู่ใหญ่จึงค่อยสงบลง ขันทีตัวน้อยรีบยกชา“ท่านหัวหน้า……เชิญดื่มชาเถิดขอรับ……”หัวหน้าตงฉ่างรับมาดื่มรวดเดียวจนหมด ขณะนั้น เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด เป็นหนึ่งในองครักษ์ลับ“ท่านหัวหน้า หวังจงถูกพาตัวไปโดยต้วนหลิง หากเขาเผลอหลุดปากเรื่องใดขึ้นมา……”หวังจงอยู่ในตงฉ่างมาตั้งแต่ก่อตั้ง ย่อมรู้ความลับมากมาย ถ้าต้วนหลิงไม่ได้ต้องการแค่ล้างแค้น ก็คงหมายปองจะล้วงความลับของตงฉ่างจากปากเขา เพื่อชิงความได้เปรียบแต่หัวหน้าตงฉ่างกลับหัวเราะเย็น “ต่อให้เขาพาหวังจงไป จะทำอะไรได้? คนอย่างหวังจง ต่อให้ตายก็ไม่มีทางปริปาก”องครักษ์ลับยังคงกังวล “ไม่มีใครทนโทษในคุกลับได้นานนัก”หัวหน้าตงฉ่างไม่เห็นด้วย “หวังจงมัน……อาจจะเป็นขันทีก็จริง แต่โชคดีกว่าข้า มันยังเหลือลูกหลานสืบสกุลอยู่ข้างนอก”“ลูกของมันอยู่ในมือข้า ถ้ามันคิดหักหลัง ข้าก็จะฆ่าลูกของมัน”เขาเอ่ยอย่างเฉยเมย ราวกับฆ่าเด็กสักคนเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น“จับตาด้วนหลิงไว้ให้ดี หา
