รก “ข้าไม่รู้ว่าท่านอยู่ในห้องนี้ พอเข้ามาก็เห็นเข้าแล้วกำลังจะออกไป แต่ลูกแก้วหยกที่ท่านแม่ข้ามอบให้ดันหลุดจากเอวกลิ้งเข้าไปใต้เก้าอี้ ข้าเลยจะก้มเก็บ”ต้วนหลิงก้มลงมองใต้เก้าอี้ ก็พบลูกแก้วหยกใสแจ๋วลูกหนึ่งจริงๆ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวหยิบขึ้นมาแล้วยื่นให้“ที่เจ้าว่า……ใช่ลูกนี้หรือไม่?”“ใช่ๆๆ!”“ขอบคุณมากท่านต้วน” หลินถิงแสดงสีหน้าซาบซึ้งใจ รับลูกแก้วอย่างระมัดระวัง แล้วแขวนคืนไว้ที่ข้างเอว“ของสิ่งนี้แม่ข้าให้ไว้ ข้าจึงหวงนัก หากทำหายไปคงมิอาจให้อภัยตนเองได้”ต้วนหลิงยิ้มบาง ดวงตายังเจือสีแดงเรื่อจากสุรา “เช่นนั้นก็ดี ของสำคัญย่อมต้องเก็บรักษาให้ดี หากหายไปคงน่าเสียดาย วันนี้ยังโชคดีที่หาเจอ”หลินถิงถอยหลังอีกก้าว “ต้องขออภัยที่รบกวนเวลาพักผ่อนของท่าน”ตั้งแต่เห็นต้วนหลิงลืมตา หลินถิงก็คิดหาทางเอาตัวรอดทันที นางอาศัยช่วงที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว ปล่อยให้ลูกแก้วหยกหล่นลงไปใต้เก้าอี้ให้กลิ้งผ่านชายกระโปรงลงไปอย่างไร้เสียงตรงตั่งคนงามมีโต๊ะหนักตั้งอยู่ด้านข้าง ลูกแก้วกลิ้งเข้าไปอยู่ตรงกลาง หากไม่ขยับโต๊ะก็ต้องพิงเก้าอี้แล้วโน้มตัวลงไปเก็บ เช่นนี้จึงสามารถอธิบายได้ว่าทำไมมือต้องยันข้างเก้าอี้ แล้วตัวถึงโน้มไปข้างหน้าหลินถิงมั่นใจว่าเรื่องที่ตนพูดไม่มีช่องโหว่ หากต้วนหลิงจะรู้สึกผิดแปลกก็คงไม่มีทางคาดคิดว่านาง……ตั้งใจจะจูบเขาต้วนหลิงปรับกายลุกขึ้น จัดสายคาดเอวให้เรียบร้อย แล้วยก
