นางเดินผ่านก็เกิดความคิดชั่วแล่น อยากถือโอกาสสังหารนาง?ไม่น่าใช่เลย…นิสัยของต้วนหลิง ถ้าคิดจะฆ่าใคร คงไม่ใช้วิธีเอิกเกริกเช่นนี้แน่นอน เช่นนั้นเรื่องเมื่อครู่คือความบังเอิญ หรือเป็นการกระทำโดยไม่ตั้งใจ?ขณะหลินถิงยังเวียนหัวเหมือนตกอยู่ในม่านหมอก ต้วนหลิงก็ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้านางแล้ว เขาก้มลงหยิบลูกธนูเหล็กที่ฝังลึกอยู่ในพื้นหินขึ้นมาอย่างสบายๆ แล้วส่งให้องครักษ์เสื้อแพรที่ติดตามมาต้วนหลิงเหลือบมองเด็กหนุ่มข้างตัวหลินถิง ก่อนกล่าวขอโทษกับนาง “ขออภัย พลาดไปหน่อย”แม้วันนี้หลินถิงจะแต่งกายเป็นบุรุษ แต่นางจำง่ายยิ่ง หากไม่ได้สวมหน้ากาก ผู้ที่เคยพบหน้าเพียงครั้งเดียวก็จำได้ทันทีว่าเป็นใครยิ่งไม่ต้องพูดถึงต้วนหลิง ผู้ซึ่งทำงานเกี่ยวกับการแฝงตัว จับกุมคนร้าย รู้วิธีแยกแยะคนที่ปลอมตัวได้ดียิ่งกว่าผู้อื่นหลินถิงแม้จะอยากยิงธนูกลับไปหาต้วนหลิงหนึ่งดอก แล้วพูดว่า “ขอโทษ พลาดไปหน่อย” เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตัวใจกว้างเสียหน่อย“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้โดนดอกนั้นเสียหน่อย ท่านต้วนกำลังสืบเรื่องวันนั้นอยู่หรือ?”“อืม”ต้วนหลิงดูเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดเรื่องราชการขององครักษ์เสื้อแพรออกมามากนัก จึงไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม จากนั้นกล่าวว่าจะให้คนส่งยาบำรุงไปที่จวนสกุลหลินเพื่อแสดงความขอโทษที่ทำให้นางตกใจเขาก้มลงมองขนม “หลัวโปเกา” ที่ตกอยู่กับพื้น ขาดเป็นสองท่อน หลินถิ
