งชะงักไปครู่หนึ่ง-ยาบำรุง?นางเกลียดการกินยาเป็นที่สุด ยาบำรุงก็ไม่เว้น แถมถ้าส่งไปที่จวนหลินก็ไม่แน่ว่าจะไปถึงมือนางจริงๆ ถูกคนบางคนเอาไปสร้างบุญคุณก็ไม่แน่นางกำลังจะปฏิเสธ แต่แล้วกลับรู้สึกราวกับมีเหรียญเงินแวววาวลอยผ่านตา นางรีบเปลี่ยนใจทันที“ขอรับเป็นเงินได้ไหม?”“รับเป็นเงิน?” ต้วนหลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง“คือ……ท่านให้เงินข้ามาซื้อยาเอง ข้าไม่อยากลำบากให้ท่านต้องจัดหา”หลินถิงกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ ไม่ยอมให้เงิน รีบอธิบายรวดเร็ว พูดรัวจนแทบไม่หายใจ นางน่ะหรือไม่อยากให้เขาลำบาก? เห็นได้ชัดว่ากำลังโลภเงินจนออกนอกหน้าจินอันไจ้ที่ยืนข้างๆ กลอกตาใส่นาง ดีที่สวมหน้ากากอยู่ ไม่งั้นมีหวังเสียหน้าไปแล้วต้วนหลิงกลับไม่ได้ว่าอะไร เขายื่นตั๋วเงินมูลค่าห้าร้อยตำลึงออกจากเอวแล้วส่งให้นางห้าร้อยตำลึง……หอหนังสือของนางต้องรับจ้างงานอีกกี่สิบชิ้นถึงจะได้ขนาดนี้? หรือต้วนหลิงจะยิงนางอีกดอกก็ไม่เลว ขอแค่ไม่โดนจริงก็พอหลินถิงกะพริบตาปริบๆ รู้สึกราวกับกำลังฝันไป พอเห็นตัวเลขบนตั๋วเงิน ดวงใจแทบลอย หัวใจพองโตแทบจะกระโดดออกมา“มากขนาดนี้……ข้าเกรงใจจังเลย”ขณะพูด มือก็กอดตั๋วเงินแน่นรีบยัดเข้าหน้าอกทันที ต้วนหลิงจับตาทุกการกระทำของหลินถิง สีหน้าเรียบเฉย“ข้าทำให้คุณหนูเจ็ดตกใจ นี่ถือเป็นการไถ่โทษ”หลินถิงยิ้มเล็กๆ ก่อนจะลูบหน้าอกตนเองเบาๆ ตรงที่ซ่อนตั๋วเงินไว้ หัวใจร้อนผ่าวด้วยความตื่นเต้น หรือว่าวันนี้……ต้วนหลิงจะดูดี
