อป้องกันตน มิได้ทำอันใดให้มันเจ็บหนัก นี่นับเป็น ‘การลงโทษ’ ที่เบาที่สุดแล้วจริงๆแต่หลินถิงกลับรู้สึกไม่ชอบมาพากล ข้างกายนิ่งเงียบเฉกเช่นเคย จินอันไจ้ยืนนิ่งถือดาบ ใบหน้าไร้อารมณ์ คล้ายเรื่องที่เกิดขึ้นหาเกี่ยวข้องกับตนไม่ชายเล่นงูไม่กล้าอยู่ต่อ รีบอุ้มตะกร้าหนีไปทันที ราวกับเกรงว่าเพียงช้าไปก้าวเดียว ตนจะถูกจับในข้อหานำงูพิษมาทำร้ายองครักษ์เสื้อแพรส่วนหลินถิงก็มิได้อยู่ในตลาดต่อ นางรีบดึงจินอันไจ้ไปตามหาแหล่งผ้า เพื่อเตรียมงานที่ตั้งใจไว้ต้วนหลิงมองดูสองคนนั้นจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็หมุนกายไปรับลูกธนูเหล็กที่เกือบพุ่งใส่หลินถิงเมื่อครู่จากมือองครักษ์เสื้อแพรอีกคน ปลายนิ้วแตะต้องหัวลูกศร รับรู้ถึงความเย็นและคมกริบของมันเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง องครักษ์เสื้อแพรอีกคนก็มากระซิบข้างหู “ท่านรองผู้บัญชาการ ท่านเจ้ากรมโรงฝรั่งต้องการพบตัวท่านขอรับ”เจ้ากรมโรงฝรั่ง หรือที่คนทั่วไปเรียกกันว่า ‘ฉ่างตู’ เป็นหัวหน้าขันทีผู้ควบคุมกรมสอบสวนลับตะวันออก แม้ภายนอกดูว่ากรมสอบสวนลับตะวันออกกับองครักษ์เสื้อแพรร่วมมือกัน ทว่าเบื้องลึกต่างแฝงศัตรูทางอำนาจ คอยห้ำหั่นกันไม่หยุดเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขอพบ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน ต้วนหลิงหักลูกธนูในมือออกเป็นสองท่อน แววตาเย้าหยั่นปรากฏรอยยิ้มบาง“ท่านเจ้ากรมอยากพบข้างั้นหรือ?”อีกด้าน ชายเล่นงูวิ่งหนีออกจากถนนตะวันตกด้วยความร้อนรน ใจคิดว่าวันนี้คงไม่อาจแสดงได้อี
