ารเคลื่อนไหวของต้วนหลิง ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นนอกเหนือความคาดหมายของพวกเขา“ท่านรองผู้บัญชาการ เป็นอะไรหรือไม่?” พวกเขาก้าวเข้ามาหา พลางมองมือขาวสะอาดที่กำลังจับงูเขียวเนื้อมันวาวอยู่ สองสีที่ตัดกันดูแปลกตานักหลินถิงนึกว่าต้วนหลิงจะบีบงูตาย แต่เขากลับไม่ทำ ชายแสดงโชว์งูที่เพิ่งเลิกการแสดง เดินหาอยู่นานเพราะพบว่างูเขียวตัวหนึ่งที่เพิ่งจับ มายังไม่ได้ถอนเขี้ยวพิษกลับหายไป พอเห็นงูอยู่ในมือของชายในชุดองครักษ์เสื้อแพร ก็หน้าซีดเผือด หากงูตัวนี้ทำร้ายรองผู้บัญชาการเข้า…เขาเอ่ยเสียงอ่อน “ท่านรองผู้บัญชาการ ขะ ข้าน้อยผิดไปแล้ว งูตัวนี้เป็นของข้าน้อย มัน…มันมิได้กัดท่านใช่หรือไม่?”ต้วนหลิงหาได้ถือโทษโกรธเคืองชายเล่นงูไม่ เขาค่อยๆ วางงูเขียวตัวนั้นลงในตะกร้าที่อีกฝ่ายถืออยู่ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ข้ามิได้บาดเจ็บ”ชายเล่นงูโอบอุ้มตะกร้าไว้ในอ้อมแขน ราวกับอุ้มของร้อนในมือ สีหน้าหวาดหวั่นรีบร้อนเอ่ยว่า “งูตัวนี้ทำให้ท่านรองผู้บัญชาการตกใจ มิสู้……ให้ท่านจัดการมันเถิด?”เสียงูตัวหนึ่งแลกกับความสบายใจของตน เขาเห็นว่าย่อมคุ้มค่าต้วนหลิงกลับกล่าวว่า “มันสร้างความรำคาญให้ข้า แล้วก็ได้รับผลตอบแทนแล้ว เจ้าพามันกลับไปเถอะ”คำกล่าวของเขา เมื่อหลุดเข้าสู่หูชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ ต่างรู้สึกว่าท่านรองผู้บัญชาการผู้นี้ช่างมีจิตใจเมตตา งูพุ่งเข้ามาหมายกัดเขา แต่เขากลับเพียงคว้าจุดเจ็ดนิ้วไว้เพื่
