ลานแอบส่งคนไปเชิญมาโดยไม่บอกเจ้านายจื่อหลานเล่าความเป็นมาให้หลินถิงฟังทั้งหมด แล้วเอ่ยขอความช่วยเหลือ“คุณหนูเจ็ด บ่าวขอฝากท่านช่วยปลอบคุณหนูสามให้ดีเถิดเจ้าค่ะ หากยังปล่อยไว้อีก ร่างกายของคุณหนูท่านจะไม่ไหวเอา”ต้นเหตุที่ทำให้ต้วนซินหนิงไม่เป็นอันกินอันนอนนั้นจะเป็นใครไปได้อีก? หลินถิงย่อมรู้ดี นางกลอกตาเล็กน้อยแล้วคิดวิธีปลอบใจได้ขึ้นมาในทันทีจะคลายปม ก็ต้องให้คนผูกปมเป็นคนแก้หลินถิงโน้มตัวเข้าไปกระซิบกับจื่อหลานสองสามประโยค จื่อหลานสีหน้าลังเล“คุณหนูสามจะไม่โกรธยิ่งกว่าเดิมหรือเจ้าคะ?”นางตอบด้วยท่าทางมั่นใจ“ไม่หรอก เชื่อข้าเถิด อีกเดี๋ยวคุณหนูของเจ้าจะกลับมายิ้มแย้มแน่นอน เจ้าก็ไปทำตามที่ข้าบอกเถิด ข้าจะเข้าไปพูดกับคุณหนูเจ้าสักหน่อย”จื่อหลานรับคำ แล้วเดินไปเปิดประตู “คุณหนูเจ้าคะ ท่านลองดูสิว่าใครมา”เสียงของต้วนซินหนิงดังออกมาจากห้องใน “ข้าไม่อยากพบใคร เจ้าบอกท่านพ่อท่านแม่ให้กลับไปก่อนเถิด ข้าจะไปคารวะพวกท่านวันหลัง”“แม้แต่ข้าก็ไม่อยากเจอหรือ?” เสียงหนึ่งที่ฟังดูเศร้าแผ่วดังแทรกเข้ามาเป็นเสียงของหลินถิงอย่างไม่ผิดแน่ พอต้วนซินหนิงได้ยินก็รีบลุกขึ้นอย่างดีใจ กวาดสายตาเศร้าหมองออกไปหมด รีบยกกระโปรงเดินออกมา“เจ้ามาได้อย่างไร?”นางย้อนถาม “ข้ามาไม่ได้หรือ?”ต้วนซินหนิงคล้องแขนหลินถิงอย่างสนิทสนม เดินกลับเข้าไปในห้อง พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว “ได้สิ เจ้าอยากมาก็มาเมื่อไรก็ได้ทั้งนั้น”สาวใช้
