ที่ดูแลต้วนซินหนิงอย่างดีเห็นหลินถิงมาก็รีบยกน้ำชาเข้ามาให้ หลินถิงนั่งลง สายตากวาดมองห้องด้านในที่แสงสลัว ผ้าม่านถูกปล่อยลง หน้าต่างก็ยังปิดสนิท แม้เป็นเวลากลางวันก็ยังต้องจุดเทียน ไม่ไกลจากเตียงนอนก็เห็นถุงหอมที่ปักยังไม่เสร็จวางอยู่บนถุงหอมปักด้วยด้ายทองเป็นตัวอักษรเฮยตัวหนึ่ง หลินถิงเหลือบมองแวบเดียวก็เดาได้ว่าข้างๆ น่าจะเป็นตัวเฉวียนรวมกันเป็นคำว่าม่อ ซึ่งตรงกับชื่อของเซี่ยจื่อม่อต้วนซินหนิงเห็นสายตานาง รีบหยิบผ้าผืนหนึ่งมาปิดไว้ ยิ่งปิดก็ยิ่งเปิดเผย หลินถิงแกล้งแหย่“เจ้าทำถุงหอมเป็นด้วยหรือ? ฝีมือดูไม่เลว ใกล้เสร็จแล้วนี่ ทำให้ใครกัน?”ต้วนซินหนิงอ้อมแอ้มตอบเสียงเบา “ข้า…ข้าทำให้ตัวเองน่ะสิ”หลินถิงไม่แกล้งนางต่อ หยิบถุงหอมขึ้นมาดู แล้วกล่าวตรงๆ “เจ้ากำลังโกรธคุณชายเซี่ยอยู่ใช่ไหม?”ต้วนซินหนิงแย่งถุงหอมไปแล้วปาทิ้งลงพื้น น้ำตาคลอเบ้า ระบายความอัดอั้นที่เก็บไว้หลายวัน“เขาหัวเราะเยาะเจ้า เช่นนั้นถือว่าไม่ใช่สุภาพบุรุษ ข้าไม่อยากยุ่งกับเขาอีกแล้ว!”เถาจูเก็บถุงหอมขึ้นมายื่นให้ต้วนซินหนิง แต่นางไม่รับ เถาจูจึงยื่นให้หลินถิงแทน นางก็ยัดคืนให้อีก“เจ้าเข้าใจคุณชายเซี่ยผิดแล้ว วันนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะล้อข้าเลย หลังจากนั้นเขาก็ขอโทษและอธิบายให้ข้าฟัง ข้าไม่ถือสาอะไรเลย”ต้วนซินหนิงนั่งเหม่อ ปล่อยให้สาวใช้เช็ดน้ำตา ไม่ปาถุงหอมแล้ว แต่กลับลูบตัวอักษรบนถุงเบาๆ ด้วยความไม่เชื่อ“เขาขอโทษเจ้าจร
