เย็นเบาๆ คล้ายกลิ่นกายของต้วนหลิง –หอมสะอาด เย็นสบายหลินถิงขยี้จมูกเบาๆ ก่อนเบนสายตาไปยังที่อื่นฝั่งใต้ของห้องมีภาพแขวนฝาผนังหนึ่งภาพ มองไกลๆ คล้ายภาพหมึกธรรมดา แต่หากเข้าใกล้จะเหมือนมีดวงตาสีดำสนิทจ้องมองกลับมา – ชวนขนลุกอยู่ไม่น้อยด้านเหนือของห้องมีฉากไม้ไผ่กั้นไว้ ด้านหลังมีเตียงนอนเล็กๆ สำหรับพักผ่อน ผ้าห่ม หมอน จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ข้างเตียงมีหนังสือวางอยู่สองสามเล่ม สะท้อนบุคลิกเจ้าของห้องที่พิถีพิถันไม่ละเลยแม้แต่เรื่องเล็กน้อยจนกระทั่งสายตานางหันกลับไปยังภาพวาดแปลกประหลาดนั้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว เสียงของต้วนหลิงดังขึ้นข้างหูดึงจิตใจนางกลับมา“คุณหนูเจ็ด” เสียงเขาไม่ดังนัก แต่เพียงพอให้นางได้ยินชัด “เริ่มได้แล้ว”“เจ้าค่ะ” หลินถิงหันหน้ามาทางเขา สายตาพลันหยุดที่ริมฝีปากบางสีชมพูเรื่อของเขาชั่วครู่เมื่อเขารู้สึกตัวแล้วหันมามอง นางก็ทำเหมือนที่ผ่านมา หันหน้าหลบสายตาอย่างเป็นธรรมชาติ…ให้ตายสิ นางไม่มีวันเลิกนิสัยแอบจ้อง “เป้าหมายของภารกิจ” ได้เสียที!
