องผู้ที่วางแผนลอบสังหารข้าได้หรอกหรือ?”“ก็ใช่” หลินถิงตอบด้วยแววตาเป็นประกาย ทว่าความจริงแล้ว เรื่องที่ได้ยินแผนลอบสังหารในตรอกนั้นนางแต่งขึ้นทั้งสิ้น ไหนเลยจะจำเสียงผู้ใดได้ ต่อให้จำเสียงของเขาได้ก็ถือว่าดีถมเถแล้วครึ่งชั่วยามต่อมา หลินถิงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมต้วนหลิงถึงพานางมาที่นี่เพื่อฟังเสียงคนทีละคนเวลานี้นางนั่งอยู่หลังฉากไม้สูงในห้องโถงร่วมกับต้วนหลิง ด้านนอกฉากคือเหล่าทหารองครักษ์เสื้อแพรทั้งหมดนี้เริ่มจากที่นางเคยพูดว่า หนึ่งในผู้วางแผนลอบสังหารเป็นทหารองครักษ์เสื้อแพร ซึ่งเรื่องนี้นับว่าจริงเพราะเป็นเนื้อหาที่ผู้เขียนบรรยายไว้ แต่นางไม่รู้ว่าเป็นใครก็จริงเช่นกันในบทที่อ่านมาระบุแค่ว่า มีผู้ทรยศอยู่ในกลุ่มองครักษ์เสื้อแพร แล้วสุดท้ายก็ถูกต้วนหลิงจับได้และสังหาร นางมองเงาที่เคลื่อนไหวอยู่นอกฉากอย่างไม่สบายใจ หากโป๊ะแตกขึ้นมาจะทำเช่นไรดี?นางไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงจะเลือกวิธีเรียบง่ายและรวดเร็วเช่นนี้ – รวบรวมเหล่าองครักษ์เสื้อแพรมาให้ฟังเสียงกันทีละคน เช่นนี้ไม่กลัวไปรนหาที่ตายหรือ?นางแอบบีบต้นขาตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ – ถึงเวลาทดสอบฝีมือการแสดงแล้วเพื่อคลายความตึงเครียด หลินถิงจึงหันไปสังเกตข้าวของรอบห้อง ห้องโถงนี้น่าจะเป็นห้องพักยามเข้าเวรขององครักษ์เสื้อแพร ข้าวของครบถ้วน ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ พู่กัน หมึก กระดาษ พัดที่สำคัญคือ ห้องสะอาดเรียบร้อย มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ละมุน
