ย่างอ่อนโยนว่า “เป็นเพราะคุณหนูเจ็ดช่วยข้าจึงปลอดภัย”“แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง……”หลินถิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ต้องการให้ใครช่วย ทว่านางก็อยากลองช่วย ไม่ช่วยแล้วจะได้โอกาสกอดเขาได้อย่างไร? บางโอกาสก็ต้องสร้างขึ้นเองภารกิจสำเร็จแล้ว ก็ควรรีบถอนตัวก่อนจะก่อเรื่องใหญ่มากไปกว่านี้ หลินถิงคิดพลางจะลุกขึ้น แต่แผ่นหลังดันกับขอบไม้ของรถจนเซเกือบล้มทับต้วนหลิงอีกครั้งดีที่นางยังพอมีสติทัน ใช้มือยันพื้นไว้ ไม่ให้ตกใส่อีกฝ่ายแต่ท่าในตอนนี้กลับดูยิ่งไม่เหมาะสม หลินถิงใช้สองมือต้านพื้นตรงเหนือศีรษะเขา เข่าทั้งสองข้างวางพับอยู่ด้านข้างของเขา มองไกลๆ ราวกับนางคร่อมอยู่บนตัวเขาฝนยังคงโปรยปราย ไหลอาบแก้มนาง สัมผัสละมุนลมหายใจของนางซึมซาบเข้าไปในปกเสื้อของเขา เลื้อยลงตามไหปลาร้า สุดท้ายกลายเป็นหยดน้ำอุ่นจากไอร่างกายหลินถิง ซึมซาบเข้าไปในผิวเขาอาภรณ์ด้านหน้าของหลินถิงหลวมเล็กน้อย จี้ทองรูปเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่คล้องคอหลุดออกมา ห้อยแกว่งอยู่ในอากาศ แกว่งไปแกว่งมาอยู่ตรงหน้าเขาต้วนหลิงไม่เคยเห็นใครคล้องเทพเจ้าแห่งโชคลาภติดตัวเช่นนี้มาก่อน แถมยังทำจากทองคำ เขาไม่รู้ว่าสตรีในเมืองหลวงนิยมสวมสิ่งใด แต่คงไม่ใช่เทพเจ้าทองคำแน่หลินถิงกระแอมเบาๆ ใช้มือข้างหนึ่งยัดจี้กลับเข้าไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเส้นผมเปียกชื้นบางส่วนซึ่งพันกับผ้าไหม ลากพาดผ่านไหล่ แล้วไปแตะลำคอของเขา เบาดุจขน
