วดเดียวหลายประโยค หลินถิงก็รู้สึกคอแห้งกระหาย เอาแต่เหลือบมองไปทางกาชา ต้วนหลิงละจากหน้าต่าง กลับมานั่งที่โต๊ะ มือเรียวยาวขาวสะอาดยกกาใบเล็กขึ้น เทน้ำชาใส่ถ้วยช้าๆ งดงามราวภาพวาด ก่อนจะเลื่อนถ้วยไปให้นางหลินถิงยื่นมือรับด้วยความรู้สึก “เป็นเกียรติล้ำค่า” แต่เมื่อนางจ้องถ้วยชาสักพักกลับมิกล้าดื่ม นางอดไม่ได้ที่จะหวนนึกว่า ที่แท้เหตุใดต้วนหลิงจึงปฏิเสธถ้วยชาที่นางรินให้ตอนแรก……สายตาของต้วนหลิงมองตรงมาที่นางด้วยความสงบนิ่ง เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น “วันนี้การกระทำของคุณหนูเจ็ดถึงกับทำให้ข้าต้องมองใหม่ ทว่าหากคุณหนูยื่นมือเข้ามาช่วยเช่นนี้ ย่อมจะตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน มิกลัวหรือว่าอาจถูกพวกมันเล่นงาน?”หลินถิงตอบทั้งที่ใจสั่น “ข้าเพียงอยากช่วยท่านเท่านั้น”ต้วนหลิงนิ่งมองนางอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยถาม “คุณหนูเจ็ดคิดจะช่วยข้าเช่นไร หากพวกมันยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเจ้ามิได้ยินเสียงพวกมันอีก ต่อให้จำเสียงได้ก็ไร้ประโยชน์มิใช่หรือ?”“ท่านเพียงต้องพาข้าไปด้วยเมื่อใดก็ตามที่ออกจากหน่วยเหนือหรือจวนของท่าน พวกมันย่อมไม่หลบซ่อนตลอดไป อีกทั้งหนึ่งในพวกมันยังเป็นคนขององครักษ์เสื้อแพร ไม่ช้าย่อมมีการเคลื่อนไหว ขอเพียงเจ็ดวัน ให้เวลาเพียงเจ็ดวันรอจนพวกมันเผยตัวก็พอ”ต้วนหลิงขมวดคิ้ว “เหตุใดต้องเจ็ดวัน พวกมันเอ่ยว่าจะลงมือภายในเจ็ดวันหรือ?”หลินถิงกลั้นใจตอบ “อืม……” เพราะความจริงแล้วนางรู้จากต้นฉบับว่าเขาจะถูกลอบ
