้าขึ้นมอง เป็นใบหน้าที่นางไม่รู้จัก หญิงสาวคิ้วบางโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ ริมฝีปากแดงยิ้มงาม“เจ้าคือคุณหนูเจ็ดหลินใช่หรือไม่?”“ใช่แล้ว ท่านคือ…?”“ข้าเป็นบุตรีของเฉินเซิ่ง ขุนนางกรมอาญา เรียกข้าว่าอาเจียงก็ได้ ข้าได้ยินคุณหนูสามพูดถึงเจ้าบ่อยนัก ว่าหน้าตางดงาม พอได้เห็นตัวจริงวันนี้ ก็มิผิดหวังเลย”หลินถิงเจนสนามจากโลกธุรกิจ ย่อมตอบรับอย่างคล่องแคล่ว “ที่ไหนกัน ข้าว่าท่านพี่อาเจียงต่างหากที่งดงามนัก”แม้รู้อยู่เต็มอกว่านั่นเป็นเพียงวาทศิลป์ตามมารยาท อาเจียงก็ยังอดปลาบปลื้มมิได้ ด้านข้างยังมีเสียงสาวๆ อีกกลุ่มสนทนากันเรื่องต้วนหลิง หลินถิงอยู่ใกล้จนหูได้ยินชัด แม้ไม่อยากฟังก็เลี่ยงไม่ได้“คุณชายต้วนยังไม่แต่งงานใช่หรือไม่?”“ยังหรอก”หลินถิงหัวเราะในใจ ต้วนหลิงชาตินี้ไม่มีทางได้แต่งงานหรอก เพราะผู้แต่งมิได้ให้คู่สมรสแก่เขา ดวงชะตาไม่มีภรรยา ชีวิตใสสะอาดยิ่งกว่าฤษีในเรื่องวาบหวิวเสียอีก นางเอนหลังนั่งฟังอย่างเพลิดเพลิน เก็บซุบซิบเข้าคลัง จู่ๆ ก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นมาอย่างไม่เป็นมิตร[ภารกิจนางร้ายเริ่มต้น โปรดจับมือต้วนหลิงภายในห้าวัน]จะไม่ให้ข้าได้พักเลยหรืออย่างไร?หลินถิงลืมไปว่าตนอยู่ในงานเลี้ยง เผลอลุกพรวดขึ้นมาทันทีต้วนหลิงเพิ่งมาถึงงานเลี้ยง ฝั่งสตรีนั่นหลินถิงยืนเด่นเป็นสง่า เหล่าชายหนุ่มที่มองมาเริ่มวิพากษ์กันเสียงอื้ออึงเพราะงานนี้คือวันเกิดต้วนซินหนิง เขาจะเพิกเฉยเสียก็ไม่เหมาะ จ
