บความผิดทันที“เป็นข้าผิดเองที่ออกจากจวนอย่างเอิกเกริก ทำให้พวกคนชั่วได้โอกาส”ต้วนหลิงไม่มองหลินถิงอีก ยิ้มบางเอ่ยเสียงนุ่ม “ผิดที่พวกเขา ไม่ใช่เจ้า เจ้าไม่ต้องโทษตนเอง”รอยยิ้มนั้นทำเอาต้วนซินหนิงใจสั่น-พี่ชายของนางช่างงดงามนัก! นางไม่เข้าใจว่าทำไมบุรุษรูปงามผู้ใจดีเช่นนี้จึงเลือกหนทางเป็นองครักษ์เสื้อแพร เพราะตำแหน่งนี้มิใช่ใครก็เป็นได้ ต้องมีร่างกายกำยำแข็งแรง แม้ต้วนหลิงจะไม่ผอมบาง แต่ในบ้านก็มักอ่อนโยน ไม่เคยใช้อำนาจข่มใคร มองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนในหน่วยองครักษ์เสื้อแพรขณะนางเผลอใจล่องลอย ต้วนหลิงเช็ดเลือดที่ปลายดาบ เก็บเข้าฝักแล้วกล่าว“กลับจวนเถิด”“ท่านไม่กลับด้วยหรือ?”เขาเดินไปยังประตู ตอบเรียบๆ “ยังมีราชการที่ต้องจัดการ คืนนี้คงไม่กลับ เจ้ากลับไปแจ้งท่านพ่อท่านแม่แทนข้าด้วย”ต้วนซินหนิงว่า “ข้าจะกลับพร้อมคุณหนูเจ็ดสกุลหลิน จะได้เป็นเพื่อนกันระหว่างทาง”เขาชะงักเท้า ปลายนิ้วลูบดาบประจำกายตามความเคยชิน ไม่หันหลังกลับ ถามเสียงเรียบ “เหตุใดเจ้าจึงเชื่อใจนางนัก?”“นางดีกับข้าด้วยความจริงใจ แล้วเหตุใดข้าจะไม่เชื่อใจนางเล่า? ท่านพี่ ท่านยังเข้าใจนางผิดอีกหรือ? แต่ข้า……ข้าชอบอยู่ใกล้นาง”ต้วนซินหนิงออกตัวแทนหลินถิง ต้วนหลิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นก็เป็นข้าที่คิดมากไป”เมื่อเขาจากไป ต้วนซินหนิงก็รีบมาหาหลินถิง เซี่ยจื่อม่อยังอยู่ เขาไม่มีตำแหน่งราชการจึงว่างนัก อาสาจะไปส่งพวกนางต้วนซินหนิงภายนอ
