ตอนที่ 2 เรื่องที่เกี่ยวกับต้าเฉินและเว่ยเว่ย
เวลา: หลังจากการย้ายไปอยู่ด้วยกัน ตอนที่ยังไม่มีความใกล้ชิดเกิดขึ้น
วันหนึ่ง โม่จาทาก็พูดกับเว่ยเว่ยอย่างลับๆว่า: “รุ่นน้อง ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่า KO ได้เงินเดือนเท่าไหร่?”
เว่ยเว่ยถามด้วยความสนใจ: “เท่าไหร่?”
โม่จาทาบ่นอย่างหัวเสีย: “— นั่นมากกว่าฉันอีก”
เว่ยเว่ยจ้องมองเขาเงียบๆ เธอคิดในใจว่า นั่นไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ?
โม่จาทารู้สึกอาย: “อย่ามองฉันแบบนั่นสิ”
เว่ยเว่ยกระแอม: “ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไร จริงสิรุ่นพี่ คุณรู้ได้อย่างไรว่าเขาได้เงินเดือนเท่าไหร่”
โม่จาทาทำท่าภูมิใจ: “เขาต้องจ่ายค่าเช่าให้ฉัน ฉันบอกแล้วว่าไม่จำเป็น เม่ยเกอไม่ใช่ของถูกๆ แต่เขายืนยันที่จะจ่ายแถมด้วยค่าอาหาร เขาจึงเอาบัตรเบิกเงินมาให้ฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า”
ใครบางคนมองเว่ยเว่ยอย่างภูมิใจและพูดว่า: “รุ่นน้อง เงินค่าฝึกงานของเธอก็อยู่ในมือเจ้าสามใช่ไหม?”
“… …” เว่ยเว่ยมองเขา: “รุ่นพี่ ผู้ชายคนหนึ่งได้สิทธิ์ควบคุมบัญชีธนาคารของผู้ชายอีกคนหนึ่ง มีอันใดน่าภูมิใจ?”
โม่จาทาตัวแข็ง
เว่ยเว่ยเดินจากไป
เวลา: ไม่นานนักหลังการอยู่ร่วมกันของสองหนุ่ม
บริษัทจีอวี้เป็นสถานที่ประหลาด ที่นี่ไม่มีเคาเตอร์ด้านหน้าสำหรับต้อนรับผู้มาติดต่อ เดิมทีก็มีอยู่หรอก แต่คนชอบแวะเวียนมาพูดคุยกับน้องพนักงานต้อนรับที่น่าสงสารคนนั้น จนโต๊ะดังกล่าวกลายเป็นทั้งแผนกดูแลสำนักงานและเคาเตอร์ต้อนรับ
ฝีมือใครน่ะเหรอ ก็เหล
