่าโปรแกรมเมอร์ของจีอวี้น่ะสิ เริ่มจากโม่จาทา ทุกครั้งที่สมองเขาตัน เขียนโค้ดไม่ออก เขาจะแวะมาที่ด้านหน้าเพื่อหา ‘แรงบันดาลใจ’ ในที่สุดเชื้อนี้ก็แพร่ไปที่คนอื่นๆ จากนั้นไม่ว่าใครคิดงานไม่ออกก็จะเดินไปหาพนักงานต้อนรับ เคาเตอร์นั้นจึงห้อมล้อมด้วยหนุ่มๆหน้าตาดี … … เป็นภาพที่แปลกประหลาด
“วันนี้ เว่ยเว่ยมาหาเซียวไหน เมื่อเธอเห็นโม่จาทาที่เคาเตอร์ด้านหน้า เธอก็ร้องด้วยความตกใจ: “รุ่นพี่อ้วนขึ้น”
“… …” โม่จาทาหันมาอย่างเจ็บปวด: “นี่เป็นผลจากที่ฉันถูกขัง”
อ๋า เว่ยเว่ยอ้าปากค้าง “รุ่นพี่เพิ่งย้ายเข้าอพาร์ทเม้นท์ใหม่ จะเรียกว่าถูกขังได้อย่างไร?”
โม่จาทาพูดอย่างสิ้นหวัง: “ฉันถูกขังในบ้านของตัวเอง”
เว่ยเว่ยพูดอย่างชื่นชม: “รุ่นพี่สามารถทำเรื่องยากๆได้ พี่นี่สุดยอดไปเลย”
โม่จาทาครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง: “พูดถึงเรื่องนี้ ก็คงเป็นแบบนั้นน่ะแหละ มีคนเตรียมอาหารและเครื่องดื่มให้ แถมยกสมุดบัญชีธนาคารให้อีก อืม”
สักพัก เว่ยเว่ยพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ: “รุ่นพี่ ฉันให้เงินเดือนตัวเองกับต้าเฉิน นี่แปลว่าต้าเฉินถูกฉันขังไว้หรือเปล่า?”
“… …”
เวลา: หลังจาก KOและโม่จาทานอนด้วยกันหลายครั้ง
วันหนึ่งโม่จาทาก็บ่นกับเว่ยเว่ย: “เจ้าสามมันเผด็จการ ไปบอกมันนะว่าอย่าใช้งาน KO หนักเกินไป แม่ง เขาแทบไม่มีเวลาทำอาหารให้ฉันกินเลย”
เว่ยเว่ย: “อ๋า? โอ้”
ดังนั้นเมื่อเว่ยวเว่ยไปเดทกับเซียวไหน เธอก็บอกเล่าสิ่งที่โม่จาทาฝากมา หลังจ
