ัครเข้าคณะวิทย์ฯคอมของ ม. A หลังจบมัธยม ไม่ยอมเรียนบริหารที่ ม. Z ตามที่พ่อฉันต้องการ พ่อฉันเลยให้เงินฉันแค่เดือนละ 600 เพื่อใช้จ่าย ฉันเองก็เสียใจ ถ้าฉันรู้ว่ามหาวิทยาลัยของเรามี ‘พายุทราย’ และเจ้าสาม ฉันคงไม่มาที่นี่”
เซียวไหนผู้คิดจะมาสงบเหตุการณ์หยุดเดินทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาถูกจัดเป็นพวกเดียวกับพายุทราย เขายื่นอยู่ข้างหนึ่งและหยิบมือถือมาเพื่อถ่ายทอดสดเหตุการณ์ให้เว่ยเว่ย
โม่จาทาถูกผู้ชุมนุมบีบบังคับเข้ามุมจึงตะโกนว่า: “พอได้แล้ว ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกนาย เลี้ยงข้าว!”
หลังเลิกงาน เม่ยเกอหยิบกระเป๋าตังก์น้อยๆของเขาและพาทุกคนไปเลี้ยงอาหารทะเลอย่างไม่เต็มใจนัก นอกจากเซียวไหนที่มีธุระอื่นต้องทำ ทุกคนในบริษัทต่างพร้อมใจไปรับการเลี้ยงมื้อนี้ ขณะกินอาหาร ทุกคนต่างรุมโม่จาทาอย่างหนัก จนเขาต้องสารภาพความจริง: “พ่อแม่ของฉันมาเยี่ยมเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันไม่ยอมกลับบ้าน ดังนั้นก่อนพวกเขากลับเลยซื้ออพาร์ทเม้นท์พวกนั้นให้ฉัน ฉันจะได้หาเมียสักคน”
คงดีกว่า หากเขาจะไม่พูดอะไรเลย ความโกรธแค้นที่เริ่มสงบลงหลังมื้ออาหารก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง
“แม่ง ใครวะจะซื้ออพาร์ทเม้นท์ตั้งสองที่ นายคิดจะมีเมียสองคนเหรอ?”
โม่จาทา -_-|||
พอเห็นว่าผู้ชุมนุมเริ่มรวมตัวอีกครั้งในห้อง จู่ๆโม่จาทาก็เกิดความคิดชั่วร้ายที่ผลักดันให้เขาสู้กลับ เขาแสร้งทำเป็นนึกได้ว่า: “อ้อ จริงสิ เกือบลืมแน่ะ อพาร์ทเม้นท์ที่ฉันอยู่ยังมีห้องว่าง มี
