นี้นายเจ๋งจะตาย เหนือกว่าพวกจบมหาวิทยาลัยดังๆเสียอีก แม้นายจะเคยแพ้ให้เจ้าสามมาก่อนแต่ไม่ได้หมายความว่านายสู้มันไม่ได้ นายแค่เป็นคนดีกว่ามัน”
KO มองเขาเงียบๆสักพัก แล้วพูดว่า: “ฉันรู้”
โม่จาทาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจิตตก ฉันแค่พูดไปตามมรรยาท ทำไมนายต้องจริงจังด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกจานว่างเปล่า โม่จาทาลูบท้อง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ และเรออย่างพอใจ
“ฉันตัดสินใจจะย้ายเข้า” KO พูดจากอีกด้านของโต๊ะ
“หา? นี่~~~” เลือดของโม่จาทาไปเลี้ยงกระเพาะหมดแล้ว สมองจึงไม่ตอบสนอง
“ฉันจะทำอาหาร”
“… …”
“ฉันจะล้างจาน”
“… …”
“ฉันจะถูพื้น”
“… …”
“ฉันจะซักผ้า”
“… …”
“ฉันจะทำทุกอย่าง”
KO มองใครบางคนที่ยังไร้สติ จึงถามเพิ่มว่า: “นายจะยอมให้ฉันย้ายเข้ามาไหม?”
โม่จาทาเริ่มร้องไห้: “ได้”
เจรจาเพียงรอบเดียวก็สำเร็จ KO พยักหน้าและเดินเข้าไปในครัวเพื่อล้างจาน
