กลืนมันลงไป
ซุปปลา เหนียนเกาทอด ปีกไก่ชุบไข่ขาว พริกไทยสดและมะเขือเทศย่าง เห็ดย่าง … … ทุกอย่างเป็นของโปรดเขา ขณะที่โม่จาทาคิดพุ่งตัวใส่อาหารเหล่านั้น KO ก็ออกมาพร้อมสวมผ้ากันเปื้อน มือถือโถข้าว: “ไปล้างมือก่อน”
โม่จาทารีบไปล้างมือ ถูมือสองครั้งแล้วออกมานั่งลงที่เดิม กินปีกไก่ไปสองชิ้นในพริบตา KO ถาม: “อร่อยใช่ไหมล่ะ”
“อืม อร่อยมาก” โม่จาทาตอบทั้งๆที่อาหารเต็มปาก เขาจัดการกับปูครึ่งตัว “KO นายมันสุดยอดไปแล้ว นายไปเรียนทำของพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ที่จริงก่อนมาทำงานที่นี่ ฉันอยากเป็นเชฟมืออาชีพ”
โม่จาทาหยุดเคี้ยวขาปู ดวงตาเบิกกว้างมองไปที่เขา
เชฟงั้นเหรอ? จู่ๆเขาก็นึกได้ว่าหมอนี่เคยเป็นแฮ็กเกอร์มือฉกาจ แปลว่าตอนที่เขาทำตัวเป็นแฮ็กเกอร์ งานที่แท้จริงของเขาคือเป็นเชฟน่ะสิ!
ฟังดูไม่น่าเชื่อเลย
หลังจากได้พบกับเซียวไหน ความเชื่อมั่นในตัวเองในฐานะที่หนึ่งของจังหวัดก็ซวดเซไป ตอนนี้มีคนอีกคนที่จะสั่นคลอนมันอีกครั้ง: “นายจบจากมหาวิทยาลัยไหนน่ะ?”
เขาเชื่อมั่นในมหาวิทยาลัยตัวเอง เขาไม่เชื่อว่ามีที่ไหนจะดีกว่า ม. A
“แค่เรียนภาคบังคับ 9 ปี”
หา?
KO มองหน้าของโม่จาทาที่เต็มไปด้วยความสับสน จึงอธิบายอย่างเรียบเฉยว่า: “ตอนฉันอายุ 14 ก็ไม่เหลือญาติสักคน ฉันไม่มีเงินจะเรียนต่อ”
โม่จาทารู้สึกละอาย เขาถามเรื่องที่ไม่ควรถาม เขาต้องการปลอบ KO แต่หมอนี่ไม่ใช่ประเภทที่ต้องการให้ใครปลอบ จึงได้แต่พูดว่า: “ตอน
