ูดว่า: “เว่ยเว่ย ชุดของเธอดูดีมาก โชว์รูปร่างอย่างเหมาะเจาะ เธอซื้อมาราคาเท่าไหร่”เว่ยเว่ยมองเธอและหันหน้าหนี ก่อนจะพูดเบาๆว่า: “ซื้อโดยไม่ตั้งใจ ฉันจำไม่ได้แล้ว”อาปู้ซีถามว่า: “หลูเหวยเว่ยเว่ย เราควรเรียกเธอว่าอะไร”เขาตั้งใจจะถามชื่อจริงของเธอ เว่ยเว่ยไม่คุ้นกับเขา เธอแสร้งทำเป็นเข้าใจและพูดว่า: “เรียกฉันว่าหลูเหวย”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 342“เว่ยเว่ย ฉันจำได้ว่าเธอยังเรียนอยู่ เธออยู่มหาวิทยาลัยไหน”คนถามคือหลานจี้เหม็ง เว่ยเว่ยคุ้นกับเธอ แต่คำถามนี้ทำให้เว่ยเว่ยลังเลถ้าเธอไม่ตอบหรือบอกปัด คงทำให้คนถามรู้สึกไม่ดี แต่เว่ยเว่ยไม่อยากบอกความจริง เว่ยเว่ยรู้ว่าเธอควรป้องกันตัวเองเพื่อเลี่ยงปัญหา ในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่มีวันให้ข้อมูลจริงกับใคร เธอรีบคิดหาทางออก เธอยิ้ม: “มหาวิทยาลัยของเราอาหารอร่อย”นี่เป็นความจริง อาหารของ ม.A อร่อยทีเดียว แต่มีคำพูดเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยในเมือง B ว่า ชื่อเสียงต้อง ม.A อาหารต้อง ม.X ความสวยต้อง ม.Eและผู้ชายต้อง ม.H … …หลานจี้เหม็งจึงเข้าใจผิดและพูดว่า:”เธอเรียน ม.X นี่เอง แล้วเรียนคณะอะไรล่ะ”เว่ยเว่ยเลี่ยงคำถามแรก แต่ตอบคำถามที่สอง: “วิทย์ฯคอม”“ฉันก็เรียนวิทย์ฯคอมที่ ม.X เหมือนกัน” จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้น ผู้เล่นชายที่ชื่อหลานเยี่ยนมองเว่ยเว่ยอย่างตกใจและดีใจ แต่เขาก็พูดขึ้นอย่างสงสัยว่า:“ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อน”ทุกคนมองเว่ยเว่ยอย่างสงสัยแจ็คพ็อต
