เขาจัดเสื้อผ้าและเดินออกไปประตูปิดลง เว่ยเว่ยไม่มีแรงพอจะเดินไปที่โซฟา เธอทรุดตัวลงที่หน้าประตู นั่งกอดเข่า หน้าของเธอแดงถึงใบหู ก่อนจะสมาธิหลุด ใจลอย ก่อนที่จะเริ่มโกรธและคิดวนเวียนกับตัวเองตอนนี้อารมณ์ของเธอคละเคล้าปะปน กว่าเว่ยเว่ยจะคิดได้ว่าควรรวบรวมพลังและสมองของเธอต้องการออกซิเจนก็ผ่านไปหลายนาทีเว่ยเว่ยกระโดดขึ้นยืน เธอจะไม่จับเจ่ารอเขาอยู่ที่นี่ จะเชื่อฟังเกินไป ไม่ล่ะ รีบหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าแต่เมื่อเว่ยเว่ยถึงประตู เธอก็หยุดอีกครั้งการหนีแบบนี้หมายความว่าอย่างไร เรื่องแบบนี้จริงๆธรรมดามาก เธอเองก็เคยคิดถึงมันมาก่อน … … มันแค่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว เธอจึงทำตัวงี่เง่าถ้าเธอวิ่งหนีไปแบบนี้ เขาอาจเข้าใจว่าเธอตีโพยตีพายเกินกว่าเหตุดูงี่เง่ากว่าเดิมเว่ยเว่ยยืนที่ประตูทางออกและคิด การไปจากที่นี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี การอยู่ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรขณะกำลังตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป ข้าวหน้าเนื้อก็มาช่วยชีวิตเธอDream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 295ประตูลิฟท์เปิดออก เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊บเดินออกมาพร้อมถุงพลาสติก เขามองไปรอบๆก่อนจะหยุดที่เว่ยเว่ย“คุณคือคุณเป๋ยใช่ไหมครับ?”เว่ยเว่ยตัวแข็งครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า“สวัสดีครับ นี่คือข้าวหน้าเนื้อที่คุณสั่ง ผมคือคนส่งของ ขอบคุณที่ใช้บริการ ราคาทั้งหมด 15 หยวนครับ” หนุ่มหมวกแก๊ปส่งถุงให้เว่ยเว่ยข้าวหน้าเนื้อเธอไม่จำเป็
