กันตลอดคืนแต่เมื่อราตรีสิ้นสุดลง พระอาทิตย์ขึ้นตามเวลา ลงท้ายอวี้กงไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้ ต้องแบกหนี้สินหลายร้อยหยวนในตอนเย็น เว่ยเว่ยจะออกจากเมือง B เพื่อกลับบ้านในช่วงฤดูร้อน“เว่ยเว่ย เธอกลับบ้านเร็วจัง”เสี่ยวหลิงและเอ้อร์ซีใช้ความแข็งแรงช่วยเว่ยเว่ยแบกกระเป๋าลงจากหอ“ใช่”เว่ยเว่ยตอบอย่างใจลอย มองผ่านหน้าต่างบริเวณบันได เธอเห็นรถของเซียวไหนจอดอยู่หน้าตึกเสี่ยวหลิงชะโงกหน้ามองและหัวเราะ: “มีแฟนที่เป็นลูกอาจารย์นี่ดีจริงสามารถขับรถเข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่งั้นต้องลากกระเป๋าขึ้นรถบัสไปหน้าประตูมหาวิทยาลัย ลำบากแย่”“ไม่งั้นเราคงไม่เรียกเขาว่า ต้าเซินสารพัดประโยชน์ ว่าแต่เว่ยเว่ย” เอ้อร์ซีถาม “เธอรีบกลับแบบนี้ ต้าเซินไม่โกรธเหรอ”โกรธ? … … คงไม่มั้ง?เมื่ออยู่ในรถ เว่ยเว่ยพยายามเดาอารมณ์ของเซียวไหน ไม่ว่าจะมองอย่างไร ต้าเซินดูจะมีสมาธิกับการขับรถเท่านั้น หน้าหล่อๆไม่แสดงอาการใดๆ แต่แน่นอน เขาไม่ได้มีความสุขนทีแห่งความฝัน
P a g e | 270เว่ยเว่ยยกกระเป๋าใบเล็กที่เธอถือมาตลอดทางอย่างเขินๆ ข้างในเป็นต้นกระบองเพชร “นี่ของคุณ”เซียวไหนเหลือบมอง: “ของหมั้นอีกชิ้น?”ต้าเซินไม่เลิกล้อเรื่อง ของหมั้น เพราะเมื่อวานเขาไม่มีโอกาส“ต้นกระบองเพชรที่ฉันเลี้ยงไว้ … ฉันไม่สามารถดูแลมันในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉันจึงฝากคุณดูแล”“โอ้” เซียวไหนตอบเบาๆ “มันคงทำให้ฉันนึกถึงเธอ”นี่ คุณไม่ควรพูดแบบนี้นะ >_o
