เว่ยเว่ยรู้สึกโมโหเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ วันนั้นทุกจานเผ็ด แม้แต่ปลาก็เผ็ดสุดๆเซียวไหนตอบแบบไม่ใส่ใจ: “ไม่เป็นไร ฉันปรับตัวได้”เว่ยเว่ยยังคงโกรธ: “ไม่สำคัญว่าคุณกินได้ไหม แต่คุณห้ามเอาใจฉันแบบนี้อีก”เธอรับเป้ซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือเล่มโตจากเขา เว่ยเว่ยยิ่งคิดมาก“คุณไม่จำเป็นต้องบริการฉันขนาดนี้เว่ยเว่ยพูดเสียงเบาเธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง คนตรงหน้าจะไปเข้าแถวซื้ออาหารให้เธอ ช่วยถือกาต้มน ้า รอเธอหน้าห้องเรียน ซื้อขนม งานพวกนี้ ไม่เหมาะที่จะให้เขาทำ แม้ว่าเธอจะชอบก็ตามDream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 263แต่..ถ้าเธอปล่อยให้ตัวเองได้รับสิ่งเหล่านี้ แม้มันจะเป็นสิทธิ์ของเธอ เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจคืนฤดูร้อนเงียบสงบ มีแค่เสียงใบไม้ไหวจากแรงลม“เว่ยเว่ย”เซียวไหนขัดขึ้น เขามองเธอ สายตาของเขาไม่เคยดูจริงจังขนาดนี้: “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีแฟน ฉันไม่รู้ว่าควรทำอะไร แต่อย่างน้อยสิ่งที่คนอื่นทำได้ ฉันก็อยากทำ”เว่ยเว่ยมองเขาด้วยความช็อคดวงดาวส่องสกาวแสงเจิดจ้า แต่วินาทีนั้น เธอเห็นเพียงแสงในดวงตาของเขา“คนอื่น” ที่เขาพูดถึงคือนักศึกษาชายของมหาวิทยาลัย A เพราะอัตราส่วนระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย บางคนอาจไม่สามารถหาแฟนได้ ดังนั้นคนที่มีแฟน มักจะวางเธอบนแท่นบูชาและดูแลอย่างระมัดระวังดังนั้น สำหรับคนอย่างเซียวไหนซึ่งเป็นที่หนึ่งในทุกด้านของมหาวิทยาลัยA เขาจึงเป็นแฟนที่พร้อมเซอร์วิส 24 ชั่วโมงเว่ยเว่ยเม้มปาก พู
