แน่”พวกเขาคุยกันอย่างร่าเริง เว่ยเว่ยได้แต่เงียบและมองคนข้างกายเธอคิ้วที่เรียงตัวสวยของเขาดูไม่เหมือนใคร ความสง่างามที่มีมาแต่เกิดระยะห่างระหว่างเขาและเพื่อนๆของเธอดูจะหายไป เว่ยเว่ยไม่รู้สึกแแปลกใจ เขาเป็นแบบนี้ ถ้าเพียงเขาใช้ความอดทนนิดนึง เขาจะเข้ากับทุกกลุ่มได้อย่างดีตอนอยู่ในรถ เว่ยเว่ยไม่ได้สังเกตว่าเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นทางการ ราวกับจะมีเจรจาทางธุรกิจ อาจจะจริง พอเขาลงจากเครื่องบินก็ตรงมารับพวกเธอ เขาคงไม่มีเวลาเปลี่ยนชุดเว่ยเว่ยไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงรู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออกเธอไม่อยากจะคิดว่าต้าเซินต้องรีบมาโดยคิดว่านี้เป็นแค่อาหารเย็นธรรมดา เขาไม่รู้จุดมุ่งหมายที่แท้จริงความหนักใจทำให้แทบหายใจไม่ออกพวกเขากำลังจะเดินตรงไปที่ร้าน แต่เว่ยเว่ยกลับหยุดและดึงแขนเสื้อเซียวไหนDream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 245“อย่าเข้าไปเลย”พอพูดไป หัวใจของเว่ยเว่ยก็ผ่อนคลายลงเหมือนมีลมพัดมา แม้แต่ความไม่พอใจที่สะสมตลอดหลายวันรวมทั้งความอึดอัดที่เห็นอวี้เซียงไหนเอ๋อร์พลอยสลายไปด้วยใช่ เธอไม่อยากเข้าไป เธอไม่อยากเข้าไปกินเพียงเพื่อจะเย้ยคนอื่น เธอต้องการความเงียบสงบในการกินอาหารกับเพื่อนๆ และเขาที่เธอไม่ได้เห็นหน้ามาหลายวันเอ้อร์ซี เสี่ยวหลิง และซือซือมองหน้ากัน ไม่พูดอะไร เว่ยเว่ยเงยหน้ามองเซียวไหน: “ไปกินที่อื่นดีกว่า ฉันไม่ชอบที่นี่”เซียวไหนมองด้วยสายตาวิบวับเพียงจังหวะเดียวเขาพยักหน้า: “โ
