อเค ฉันจะไปเอารถ”“อืม” ต้าเซินต้องลำบาก เว่ยเว่ยรู้สึกละอาย เธอก้มหน้า “ขอโทษที่สร้างปัญหา… …”“ถ้าเธอไม่สบายใจ ไปเอารถกับฉันไหม”เว่ยเว่ยเงยหน้าอย่างแปลกใจ และเห็นแววตาเข้าใจที่เขาส่งมาให้“… … รีบกลับมานะ”มองร่างสมส่วนเดินจากไป เว่ยเว่ยหันมาที่เอ้อร์ซีและคนอื่น “อย่าว่าฉันเลยนะ”ซือซือส่ายหัว: ไม่หรอก ถ้าเธอไม่อยากกิน งั้นเราก็ไม่ต้องกิน เธออย่าโกรธพวกเราที่ปิดเธอนะ เราได้เย้ยพวกเขาแล้ว ฉันพอใจ ฮาฮา”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 246เอ้อร์ซีผิดหวังเล็กน้อย: “เว่ยเว่ย เธอไม่ต้องไปใส่ใจพวกเขา”“ฉันไม่สนหรอก” เว่ยเว่ยพูดอย่างจริงจัง “ถ้านี่เป็นร้านขายปลาแล้วฉันกำลังอยากกิน ต่อให้มีสิบอวี้เซียงไหนเอ๋อร์อยู่ในนั้น ฉันก็จะเข้าไปกิน แต่นี่มันอาหารฝรั่งเศส พวกเธอก็ไม่ชอบ ฉันก็ไม่ชอบ ทำไมแค่เพราะอยากแกล้งคน เราต้องบังคับตัวเองกินของที่ไม่ชอบ”มันไม่คุ้มกันหรอก กินอาหารสุกๆดิบ อาจจะปวดท้องได้ ที่สำคัญ พวกเขาเอาความงดงามของต้าเซินไปแลกมีแต่จะขาดทุนเอ้อร์ซีถอนหายใจ: “ฉันเข้าใจ”เว่ยเว่ยรู้สึกสบายใจขึ้น“เธออยากกินปลาเหรอ”เว่ยเว่ย: “… …”เว่ยเว่ย: “จะว่าอย่างนั้นก็ได้… …”เสี่ยวหลิงยังไม่สมใจ: “จากไปแบบนี้ เหมือนล้มเลิกกลางทาง”“พอเถอะ แก้ปัญหานอกรอบดีกว่าปะทะกัน และเสี่ยวหลิง… …”ทั้งคู่สบตากัน เว่ยเว่ยมองอย่างมั่นใจ และพูดอย่างสงบยิ่งตาแข็งกร้าวว่า“สำหรับศัตรูที่ซุ่มอยู่ มันดีกว่าที่จะไม่ปล่อยให้เขาได้ลงสนาม
