ึดอัดพอแล้ว เว่ยเว่ยไม่อยากอยู่อีกต่อไป เธอถอยตัวไปพร้อมๆกับไหนเหอก่อนที่หนี่หนี่จะแบ่งของที่ได้จากบอส เธอมองนักดนตรีที่อยู่ข้างเธอเงียบๆและถาม: “เราจะไปตอนนี้เลยไหม?”“ขอเวลาฉันสักครู่ กำลังโทรศัพท์”โทรศัพท์?เว่ยเว่ยคิดถึงความเป็นไปได้ “เอ่อ คุณคงไม่ได้ต่อสู้พร้อมๆกับการโทรศัพท์?”เว่ยเว่ยสาบานว่าเธอไม่ได้แค่ถามเล่นๆ แต่ต้าเซินตอบอย่างสบายๆว่า“ใช่” มันจะทำให้เธอช็อคอย่างแรง แต่นี่คือความจริงเว่ยเว่ยคิดสักพัก แต่ยังนึกภาพไม่ออก: “… … แล้วคุณควบคุมด้วยมือข้างเดียว?”“… … ใช้หูฟัง”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 228จริงสิ คุณสามารถใช้หูฟังได้ เว่ยเว่ยพูดว่า: “งั้นคุณโทรศัพท์ต่อเถอะ”เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะออนไลน์นานขนาดนี้ แต่ในหัวของเว่ยเว่ยกลับไม่มีคำว่าออฟไลน์ เพราะเธอมัวแต่นึกภาพต้าเซินใส่หูฟัง ในท่าทางสงบนิ่ง ฟังเสียงจากโทรศัพท์ และลงมือเฉียบขาดแบบนั้นในเวลาเดียวกัน มาตรฐานของต้าเซินเข้าขั้นเกินจะเป็นไปได้แล้วเว่ยเว่ยมองไปที่เงาสีแดงและสีขาวที่นั่งเคียงคู่กัน ชุดสีแดงของเธอปลิวไสวกับสายลมไม่นานนัก นักดนตรีก็พูดว่า: “เว่ยเว่ย พรุ่งนี้ฉันต้องไปเซี่ยงไฮ้”*******************************เพิ่งสิบเอ็ดโมงแต่แถวอาหารที่โรงอาหารใกล้ห้องสมุดก็ยาวแล้ว เว่ยเว่ยและเพื่อนๆอยู่ท้ายแถวมองคนเยอะแยะที่อยู่ด้านหน้า เธอได้แต่ถอนใจเอ้อร์ซีที่อยู่ด้านหลังเธอหัวเราะ: “นี่ นี่ นี่ เพราะต้าเซินไม่อยู่ เธอก็ไม่ควรถอนหา
