ยใจที่ต้องมากินข้าวกับพวกเรา”เว่ยเว่ยถูกล้อแบบนี้มาตลอดเช้าตอนที่พวกเธออ่านหนังสือด้วยกัน เธอทำเป็นไม่ได้ยินเอ้อร์ซีและชะโงกดูรายการอาหารประจำวันเอ้อร์ซีเห็นเธอไม่ตอบโต้ เลยแกล้งยั่วต่อ: “เว่ยเว่ย เธอกับต้าเซินไปถึงไหนกันแล้ว”เว่ยเว่ยหันหน้ากลับมา: “… … เราพบกันแค่อาทิตย์ละครั้ง โอเคนะ?”ซือซือร่วมวง: “พวกเธอเจอกันแค่สองชั่วโมงก็ตกลงเป็นแฟนกัน ด้วยความเร็วระดับนั้น ลูกของพวกเธอน่าจะโตจนใช้งานไปซื้อซิอิ้วได้แล้ว”“… …” เว่ยเว่ย: “ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันไม่รู้ว่าร้านขายซิอิ้วอยู่ที่ไหน”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 229เสี่ยวหลิงไม่เชื่อเธอ: “ไม่มีทาง ต้าเซินคงคิดจะใช้แผนน ้าร้อนปลาเป็น น ้าเย็นปลาตาย”เว่ยเว่ย >_< : “เธอสิเป็นปลา”เสี่ยวหลิงไม่เห็นว่าจะมีอะไรสมเหตุสมผลไปกว่านี้: ต้องใช่ ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ถ้าจะต้มน ้าให้เดือดต้องใช้ไฟกองใหญ่ แต่ถ้าให้เดือดช้าๆใช้แค่ไฟกองเล็กก็พอ ต่อให้น ้าในภาชนะจะเย็น แต่ช้าหรือเร็ว ปลาก็จะสุกพร้อมกิน”เอ้อร์ซีรู้สึกเหมือนได้พบความจริง: “สมเหตุสมผล กลยุทธ์การรบของต้าเซินอาจจะเป็นแบบนี้ ตอนแรกก็บุกปราชิดแบบสายฟ้าแลบ และตอนนี้ก็ใช้วิธีตั้งประจันหน้า ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่”การแสดงออกของเธอออกแนวโรคจิต: “เว่ยเว่ย เมื่อไหร่พวกเธอถึงจะทำสงครามแบบปราชิดตัว”ซือซือเห็นด้วยและพูดว่า: “ใช่ อย่างแรกก็ใช้พายุฝนทำให้เธอหลงทางจากนั้นใช้ลมหายใจอุ่นๆเป่าให้เธองงงวย หลังจากนั้
