นจะเป็นอะไรต่อดีนะ?”ซือซือพยายามคิดต่อ แต่จู่ๆเว่ยเว่ยก็คิดถึง – –อู๋ชานเมฆและฝน[1]… …เว่ยเว่ยรู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ตัวเองคิดเอ้อร์ซียังคงเน้น: “ปราชิดตัว สงครามแบบปราชิดตัว ปราชิด ปราชิด”เว่ยเว่ยและเพื่อนยังไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอะไร แต่นักศึกษาชายที่ยืนด้านหลังพวกเธอส่งเสียงออกมา ดวงตาสี่คู่หันตามเสียงทันทีนทีแห่งความฝัน
P a g e | 230เขาเป็นนักศึกษาชายรูปร่างสูง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตากลมโต ดูเหมือนเด็กมัธยมมากกว่า เขาแอบตามพวกเธอมาสักพักแล้ว เอ้อร์ซีและคนอื่นคิดว่าเป็นพวกที่มาจีบเว่ยเว่ย คนพวกนี้มักได้แต่มองแต่ไม่มีความกล้า ดังนั้นพวกสาวๆจึงไม่ใส่ใจนักศึกษาหน้าขาวคนนั้นหน้าแดงทันทีเมื่อเจอสายตาของพวกเธอ เขาเกาหัวและพูดอย่างอายๆกับเว่ยเว่ยว่า: “ฮ่าฮ่า ซ้อสาม ฉันคือโม่จาทา”เว่ยเว่ยตกตะลึงโม่จาทา? ฮ่าวเหมย? เพื่อนร่วมห้องของต้าเซิน คนที่เธอรู้จักงั้นเหรอ? ไม่นะ! เว่ยเว่ยเหลือบมอง แล้วเรื่องที่พวกเธอคุยกันก่อนหน้านี้ เขาคงได้ยินทั้งหมด?!ว้ายยยยยย น่าอายชะมัดและ … …ความคิดของเว่ยเว่ยกลับไปที่สิ่งที่โม่จาทาอธิบายรูปร่างหน้าตาของตัวเอง ดำราวกับถ่าน เธอมองไปที่ใบหน้าขาวๆของคนตรงหน้าเว่ยเว่ยเริ่มโมโหดีล่ะ คนๆนี้ตั้งแต่ต้นไม่เคยพูดความจริงเลย เมื่อวานก็ให้ข้อมูลผิดๆกับเธอ เว่ยเว่ยจดบัญชีเขารวมกับเรื่องเก่า และยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร พร้อมพูดอย่างช้าๆ: “งั้น นี่คุณก็คือ รุ่น-พี่-เม่ย-เห
