รงจำ เพราะเธอไม่ได้พบเซียวไหนบ่อยนักเธอจึงจำช่วงเวลาได้“ปลายเทอมที่แล้ว หน้าห้องสมุด ฉันเห็นใครสักคนส่งจดหมายรักให้คุณ”เงียบไปชั่วครู่อี้เซียวไหนเหอ: “ฉันคิดว่าพอจำได้รางๆ”เห็นไหม เห็นไหม เขาบอกว่าไม่เคยมีใครสารภาพรักกับเขามาก่อนเว่ยเว่ยค้อนเขาอี้เซียวไหนเหอ: “น่าจะเป็นผู้หญิงที่กำลังแจกใบปลิว”เว่ยเว่ย: “… …ไม่ใช่แน่ๆ”อี้เซียวไหนเหอ: “ทำไมล่ะ ใครจะจู่ๆสารภาพรักกลางถนน หรือว่า… …”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 213อี้เซียวไหนเหอ: “ฮูหยินเคยถูกจู่โจมแบบนั้นมาก่อน?”เว่ยเว่ยรู้สึกหนาวขึ้นมากระทันหัน เธอเคยมีประสบการณ์แบบนั้นมาก่อนและไม่ใช่แค่ครั้งเดียวนักดนตรีชุดขาวถอนหายใจ: “ฮูหยินช่างป็อปปูล่าร์นัก”พอได้แล้วสถานการณ์แย่ลงทุกที เว่ยเว่ยรีบพูดว่า: “ไม่ใช่ ไม่ใช่ เรื่องแบบนี้เจอบ่อยๆน่ารำคาญจะตายไป”ว้า ผิดแล้ว มันฟังดูเหมือนกำลังโอ้อวดเว่ยเว่ยเปลี่ยนคำอธิบาย: “เรื่องแบบนี้ไม่ควรวัดกันด้วยปริมาณ ควรวัดด้วยคุณภาพ แค่คุณมีฉันก็พอแล้ว”ผลของการที่มือไวกว่าสมอง สิ่งกระโดดเข้ามาก็ออกไปกับนิ้วมือ0.0001 วินาทีต่อมา การที่ต้าเซินช็อคจนนิ่งไปเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่บ่อยเว่ยเว่ยรีบออฟไลน์อีกครั้งเว่ยเว่ยครวจสอบตัวเองเธอทำผิดเธอไม่ควรเลียนแบบสิ่งไม่ดี ไม่ควรเลียนเยี่ยงอวี้กงและพูดโพล่งเกินไป ดูผลที่ได้รับสิ เมื่อคุณเคยชินกับมัน ผลก็คือคุณต้องตกอยู่ในภาวะวิกฤติ เธอทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงมันจบแล้ว เธอจ
