ก่อนจะจากไป อันเซี่ยยังคงหลับใหล ส่วนอันจิ่งเทียนยังไม่ฟื้น แต่ดูเหมือนอาการจะดีขึ้นมากแล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นานเขาก็จะตื่นขึ้นมา
หลินอันขนซากซอมบี้สองสามตัวมาวางไว้เพื่อกลบกลิ่นอายของคนเป็นที่ยังหลงเหลืออยู่หน้าประตู แล้วใช้ข้าวของต่างๆ มาปิดกั้นทางเข้าจนหมดสิ้น เมื่อทำเช่นนี้แล้ว หลินอันจึงวางใจลงได้
เพียงแต่ดูเหมือนว่าห้องตรงข้ามจะยังมีผู้รอดชีวิตอยู่
ตอนที่หลินอันกำลังขนของ ประสาทหูอันเฉียบคมของเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องของเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้าม คนคนนั้นกำลังแอบมองเขาผ่านตาแมวอย่างระมัดระวัง คิดว่าหลินอันไม่รู้ตัว
เรื่องนี้ หลินอันไม่ได้ใส่ใจ เพียงแต่เมื่อยืนยันว่ามีคนกำลังมองดูตัวเองอยู่ เขาก็หยิบหัวซอมบี้ขึ้นมา แล้วบีบมันให้แหลกคามือต่อหน้าคนผู้นั้น…ง่ายดายราวกับบีบผลส้ม
กะโหลกศีรษะที่แข็งแกร่งแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กระจัดกระจายไปทั่ว
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องดังมาจากห้องตรงข้าม เห็นได้ชัดว่าตกใจกับการกระทำอันน่าสยดสยองของหลินอัน จากนั้นก็มีเสียงล็อกประตูจากห้องตรงข้ามดังขึ้นทันที
หลินอันยิ้มอย่างเฉยเมย ดูเหมือนจะได้ผลดี
เป็นการข่มขู่ด้วยกำลังอย่างโจ่งแจ้ง
แม้ว่าประตูเหล็กที่ซ่อมแล้ว
