“พี่หลิน…จะไปแล้วเหรอคะ”
“พี่ชายหนู…เขา…ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ”
อันเซี่ยพิงกำแพง มองหลินอันที่กำลังซ่อมประตูด้วยสายตาที่ระมัดระวัง
เธอผู้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวันสิ้นโลกเลยแม้แต่น้อย…ย่อมไม่รู้ว่าหากหลินอันไม่สามารถนำยาแก้พิษกลับมาได้ เธอจะต้องเผชิญกับอะไร
เธอซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลัง นิ้วเรียวขยำชายเสื้อไปมา ขาขาวเรียวใต้กระโปรงยาวมีรอยถลอกที่หัวเข่าเล็กน้อย ชุดกระโปรงสีขาวสะอาดเปรอะเปื้อนคราบเลือดและฝุ่นจนดูมอมแมม ร่างกายที่ผอมบางและใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของเธอยามจ้องมองหลินอันนั้น ช่างน่าเวทนานัก
“โครม!”
หลินอันค่อยๆ ติดตั้งประตูเหล็กที่ถูกถีบจนกระเด็นกลับเข้าที่เดิมอย่างระมัดระวัง
หลังจากกลายเป็นผู้ปลุกพลัง เขายังไม่ค่อยชินกับพละกำลังในปัจจุบัน โลหะแข็งๆ ในมือของเขาราวกับพลาสติก บิดงอได้ง่ายดาย หากออกแรงพลาดเพียงนิดเดียว ประตูเหล็กก็จะพังยับเยินจนใช้การไม่ได้
ดังนั้นหลินอันจึงทำได้เพียงหาเศษเหล็กมากองหนึ่งมาปะติดปะต่อ ทุบตีจนประตูที่เสียหายพอกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เพียงแต่รอยบุบและรอยแตกตรงกลางประตูนั้นไม่สามารถซ่อมแซมได้ มันดูน่าเกลียดน่ากลัว แต่ก็ยังพอใช้การได้
หลังจากติดตั้งปร
