ะตูเสร็จ หลินอันก็เงียบไปครู่หนึ่ง
“อันเซี่ย เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง”
เขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไร
“จิ่งเทียน…”
หลินอันหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มอันอบอุ่นให้อันเซี่ยด้วยสีหน้าที่แน่วแน่
“ทั้งเธอและจิ่งเทียนจะไม่เป็นอะไร”
“เชื่อพี่นะ”
เขาถอนหายใจเบาๆ
พ่อแม่ของเขาจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก อันเซี่ยและอันจิ่งเทียนจึงเปรียบเสมือนคนเดียวที่เขาห่วงใย แม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ก็ผูกพันยิ่งกว่าญาติแท้ๆ พ่อแม่ของจิ่งเทียนดูแลเขาเป็นอย่างดี ราวกับเป็นลูกของตัวเอง และสองพี่น้องก็ยิ่งนับถือเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก
ทั้งสองคนคือความอ่อนโยนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในใจของเขา
อันเซี่ยมองใบหน้าที่หล่อเหลาและเด็ดเดี่ยวของหลินอัน นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ขอบตาของเธอแดงก่ำ
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยของหลินอัน…มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจเหมือนเช่นเคย
เหมือนกับตอนเด็กๆ ราวกับว่าขอเพียงมีหลินอันและพี่ชายอยู่ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่ต้องกังวล
“พี่หลิน…”
“แล้ว…พี่จะไปเมื่อไหร่คะ”
“พี่พอจะ…”
อันเซี่ยมองหลินอันที่ยังคงง่วนอยู่กับงาน ถามเสียงเบาอย่างขลาดกลัว เธอกลัวว่าจะไปรบกวนหลินอัน
หลังจาก
