ังค์ ดวงตาเป็นประกาย เป็นความงามแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งคู่ต่างจมอยู่ในความคิดของตน คนหนึ่งยืน คนหนึ่งนอน จู่ๆแสงสว่างในห้องก็ลดลง เว่ยเว่ยเงยหน้ามองไปที่ทางประตูเซียวไหนยืนอยู่หน้าประตู จ้องเขม็งมาที่เธอพวกเธอกลับสู่มหาวิทยาลัยด้วยรถของเซียวไหน รถที่เขาใช้เป็นยี่ห้อที่พบเห็นได้ทั่วไป เว่ยเว่ยนั่งข้างคนขับ ส่วนเอ้อร์ซี ซือซือ และเสี่ยวหลิงนั่งด้านหลังระหว่างทาง เว่ยเว่ยได้ยินเอ้อร์ซีถามเสี่ยวหลิง: “ทำไมรุ่นพี่ถึงมากับเธอ?”เสี่ยวหลิงอธิบายเบาๆ: “ฉันโทรหาต้าจง เขาเจ้าหน้าเจ้าตาไปบอกรุ่นพี่แล้วรุ่นพี่ก็บอกว่าเขาจะขับรถมารับเพื่อความสะดวก”เอ้อร์ซีกล่าวอย่างกังวล: “ฉันว่าแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่”ซือซือ: “ไม่ต้องกังวลไป รุ่นพี่เซียวเป็นคนของพวกเรา”เว่ยเว่ยฟังแล้วตกใจ พวกเธอคิดว่าเสียงตัวเองเบานักหรือไงถึงพูดอะไรแบบนี้ แล้ว “คนของพวกเรา” พวกเธอไปสนิทกับเขาขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เอ้อร์ซียังคงห่วง: “แต่ของของต้าเซิน พวกเรามนุ-“เว่ยเว่ยเดาได้ทันทีว่าเอ้อร์ซีจะพูดทำนองว่า “มนุษย์อย่างเรานั่งรถของต้าเซิน คงไม่แคล้วประสบอุบัติเหตุ” เธอจึงรีบหันมา และพูดว่า: “ซือซือพูดถูกแล้ว คนของพวกเรา คนของพวกเรา!”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 185ทันใดนั้น ทั้งรถเงียบกริบ เว่ยเว่ยเพิ่งรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป ตอนนี้เธอไม่กล้าหันหน้ากลับไป”เซียวไหนยิ้มและเหลือบมองคนข้างๆที่พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด และพูดว
