่า: “พวกเธอคงยังไม่ได้กินอาหารเช้า ทำไมเราไม่แวะทานอะไรก่อนกลับ”ในตอนนั้น เว่ยเว่ยรู้สึกขอบคุณต้าเซิน ต้าเซินพยายามช่วยเธอ เขาช่างมีน ้าใจเสี่ยวหลิงพยายามส่งสัญญาณให้เว่ยเว่ย แต่เธอไม่มีท่าทีที่จะเปิดปากเสี่ยวหลิงจึงเป็นผู้ปฏิเสธ:“ไม่ดีกว่าค่ะ วันนี้พวกเรารบกวนรุ่นพี่มากแล้ว”เซียวไหนยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า: “คนของพวกเราเอง ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”เว่ยเว่ย: “… …”เธอรู้แล้ว ความมีน ้าใจเป็นเรื่องจอมปลอมลงท้าย พวกเขาก็รับประทานอาหารเช้า เอ้อร์ซีไม่มีความอยากอาหาร แต่ท้องว่างเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพ เธอจึงกินโจ๊กเปล่า หลังอาหาร เซียวไหนขับรถพาพวกเธอไปส่งที่หน้าหอพักเว่ยเว่ยเดินอย่างอ่อนแรงยิ่งกว่าเอ้อร์ซีขึ้นห้องพัก พอเปิดประตู เธอก็ตรงไปที่เตียงและล้มตัวลงถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่พูดเด็ดขาด โอ๊ยยยย การอดนอนมีผลต่อคนขนาดนี้เลยเหรอนทีแห่งความฝัน
P a g e | 186เว่ยเว่ยกลิ้งตัวไปมาบนเตียงด้วยความหงุดหงิดมากกว่าเมื่อคืนเสียอีกแต่การกลิ้งไปมากลับทำให้เธอผลอยหลับไปเธอหลับจนถึงเที่ยง เมื่อตื่นขึ้นก็ได้กลิ่นอาหาร ก่อนหน้านี้เสี่ยวหลิงส่งข้อความหาต้าจงให้ซื้ออาหารให้ แน่นอน อาหารของเอ้อร์ซียังคงเป็นโจ๊กสีขาวเว่ยเว่ยลงจากเตียงเพื่อกินอาหาร เธอประหลาดใจที่เห็นเอ้อร์ซีอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอดูดีกว่าที่เว่ยเว่ยคิด แต่เว่ยเว่ยอดไม่ได้ที่จะถามอย่างห่วง: “เธอไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม”ต่อให้แมลงสาปก็คงไม่ฟื้
