นตัวเร็วเท่านี้“แค่อ่านเว็บ” เอ้อร์ซีตอบอย่างสดชื่น “เว่ยเว่ย มีข้อความเกี่ยวกับเธอและเซียวไหนบนบอร์ดของมหาวิทยาลัยเยอะเลย มีกระทั่งรูปเธอสองคนจูงมือกันที่สนามบาสเมื่อวาน”เว่ยเว่ยสำลักอาหารที่เพิ่งกินเข้าไป เธอยกจานข้าวและขยับตัวเข้าใกล้บนจอมีภาพของต้าเซินกุมมือเธอที่สนามบาสรูปใหญ่ คาดว่าช่างภาพคงยืนอยู่ไกล คนในรูปจึงตัวเล็ก แต่ยังเพียงพอที่จะรู้ว่านั่นคือเป๋ยเว่ยเว่ยและเซียวไหนเว่ยเว่ยรู้สึกว่าอาหารไร้รสชาติ เธอวางจานไว้ข้างๆและยึดคอมพิวเตอร์ของเอ้อร์ซีเอ้อร์ซี: “ไม่ต้องหาหรอก ในนั้นไม่มีอะไรเท่าไหร่ ตอนแรกมีคนไม่มากเชื่อแต่พอรูปนี้ถูกโพส คนก็ช็อคไปตามๆกัน คนเริ่มคุยกันว่าพวกเธอคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ อ้อ กระทู้ที่บอกว่าเธอสองคนไม่เหมาะกันก็ถูกยกมาพูดอีก”เว่ยเว่ยดูสองสามข้อความ เป็นดังที่เอ้อร์ซีว่า เธอคืนเครื่องคอมพิวเตอร์และกินต่อ “มหาวิทยาลัยเราช่างเม้าส์เกินไปแล้ว”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 187“แหม ก็ช่วงใกล้สอบนี่ คนชอบกอสซิปช่วงใกล้สอบมากเป็นพิเศษ มันเป็นกิจกรรมผ่อนคลายในตำนาน”ก็สมเหตุสมผล แต่พอเธอเป็นหัวข้อที่ใช้ในการผ่อนคลายเสียเอง…เว่ยเว่ยได้แต่ถอนใจเพื่อระบายความหงุดหงิดเมื่อพวกเธอกินเสร็จ โทรศัพท์ในหอก็ดังขึ้น เสี่ยวหลิงเดินไปรับสาย ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็เรียกเว่ยเว่ย: “เว่ยเว่ย คนของพวกเราโทรมา”เว่ยเว่ยเดินอย่างอายๆไปที่โทรศัพท์ หลังจากพูด “ฮัลโหล” เสียงก็ดังจากปล
