ายสายอีกข้าง“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงจาากปลายสายฟังดูขรึมและต่างจากเวลาคุยกันซึ่งๆหน้ามาก เว่ยเว่ยเพิ่งนึกได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอคุยโทรศัพท์กับต้าเซิน“อืม ตื่นแล้ว”“เธอจะไปอ่านหนังสือในช่วงบ่ายไหม”“ฉันอยากไป แต่คงไม่มีที่นั่งเหลือแล้ว” ช่วงใกล้สอบคนจะเยอะเป็นพิเศษนั่นคือปัญหา เซียวไหนรำพึงและพูดว่า: “มีที่นึงที่เงียบมาก ฉันจะไปรับเธอนะ”หอพักของเว่ยเว่ย เป็นหนึ่งในหอที่ใหม่ที่สุดของมหาวิทยาลัยซึ่งเพิ่งสร้างเมื่อไม่กี่ปีก่อน อาคารเป็นสไตล์รีพับบริกัน อิฐสีแดงตั้งตระหง่านอย่างแข็งแรงล้อมรอบด้วยสีเขียวจากต้นไม้ ดูโรแมนติกมาก มีแปลงดอกไม้ปลูกอยู่หน้าตึก และมักมีกลุ่มของนักศึกษาชายมาดักรอนักศึกษาหญิงที่อาศัยอยู่ที่นั่น บางครั้งมีการนทีแห่งความฝัน
P a g e | 188มอบช่อดอกไม้หรือของขวัญ แต่วันนี้มีอีกคนยืนอยู่ที่นั่น และจู่ๆความสมดุลย์ที่มีอยู่ก็พังทลายลงเว่ยเว่ยเดินออกจากตึกและเห็นเซียวไหนทันที ภายใต้สายตาทุกคู่ เขายืนอย่างสงบนิ่งและมั่นใจข้างแปลงดอกไม้ มีจักรยานจอดอยู่ข้างเขาเว่ยเว่ยเดินไปหาเซียวไหน สองข้างทางมีแต่คนลอบมอง เธอลงบันไดอย่างรีบเร่งจนหอบ สองแก้มเป็นสีชมพูจางๆ ดวงตาเปล่งประกาย“เราจะไปที่ไหนกัน”“ฉันจะพาเธอไปเอง” เซียวไหนคว้าเป้จากมือเธอและแขวนไว้ที่จักรยานเป็นครั้งที่สองที่เว่ยเว่ยซ้อนท้ายจักรยานของเซียวไหน เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเธอเลือกที่จะนั่งซ้อนท้ายแบบนี้มากกว่าที่จะเดินข้า
